Overig

Mijn kind naar het ziekenhuis – alles verwerken

ziekenhuis
Dit is het derde deel van ons ‘ziekenhuisverhaal’, waarin ik vertel over de operatie van mijn zoontje aan zijn amandelen. Over de voorbereiding, de dag in het ziekenhuis en de nasleep. Lees hier deel 1 en deel 2. In deel 1 kun je ook een brochure downloaden die ik heb gemaakt voor ouders om hun kind voor te bereiden op een ziekenhuisopname.

Terug op de afdeling

Toen het ergste over was, mochten we terug naar de kinderafdeling. Daar moest hij gaan drinken of ijsjes eten, maar dat ging behoorlijk moeizaam. Het deed hem pijn en was vooral ook angstig voor de pijn. Dus het heeft een hele tijd geduurd, maar nadat hij ruim een kwartier op mijn schoot had geslapen aan het eind van de ochtend, zette hij de knop om (hij wilde toch wel graag naar huis) en nam een paar flinke slokken en lepelde zijn gesmolten ijsje helemaal op. Toen mochten we naar huis. Joepie!!

Weer thuis

’s Middags thuis ging het eigenlijk best goed, het viel me alles mee in eerste instantie. Drinken ging nog niet van harte, maar het ging. Die avond en nacht heeft hij aan één stuk door geslapen, dat was ver boven verwachting; ik had verwacht dat hij vaak wakker zou worden van de pijn! Dit zou hem goed doen. En inderdaad, de volgende ochtend werd hij goed wakker, gelijk wat gedronken en zelfs al gegeten; hij had trek natuurlijk. En al gespeeld! Maar ’s middags ging het toch weer minder, hij kreeg meer pijn en was lusteloos. Ook niet gek, we waren nog maar een dag verder.

Maar vanaf toen ging het lichamelijke herstel eigenlijk heel voorspoedig. Vanaf de derde dag heeft hij al geen pijnstilling meer gehad en op de vierde en vijfde dag heeft hij al de hele dag buiten gespeeld. Wel was hij ´s avonds rond het eten dan helemaal op, zo erg dat hij bijna niet wilde en kon eten, dus we moesten hem een beetje afremmen. Maar blij dat hij zich zo goed voelde!

boy-509907_1280

Nachtmerries

Wel werd duidelijk dat hij nog het een en ander te verwerken had. De eerste nacht sliep hij dus aan een stuk door, maar vanaf de tweede avond is hij vijf avonden achtereen wakker geworden uit een nachtmerrie en was dan moeilijk te kalmeren. Ik moest hem bij me nemen, soms gaan rondlopen of zelfs uit de kamer gaan, gordijn open, licht aan; alles om hem er maar uit te krijgen. Normaal als hij huilend wakker wordt uit een droom, is hij binnen twee minuten weer rustig. Dus dit was best heftig, ik vond het heel naar voor hem. De vijfde avond was het eindelijk wat minder heftig; hij huilde al minder hard toen hij wakker werd en was sneller te kalmeren. En de zondags werd hij eindelijk de hele avond en nacht niet meer wakker! Gelukkig!!

Verwerken

Een dergelijke traumatische gebeurtenis maakt natuurlijk een enorme impact op een kind. Al is de ingreep zelf nog zo klein. Je kunt je kind dan nog zo goed voorbereiden; op bepaalde dingen kun je ze bijna niet voorbereiden. Hoe ze de pijn en de angst ervaren kun je niet voorspellen. Dat betekent echter dat je ze dan net zo goed niet kunt voorbereiden; de mate van voorbereiding zegt namelijk wel iets over hoe goed en hoe snel je kind de gebeurtenis verwerkt. Daarnaast blijft je kind vertrouwen in je houden wanneer je van tevoren eerlijk was naar hem.

doll-242830_1280

Je kind kan zijn verdriet, pijn en angst uiten in nachtmerries, maar ook in zijn gedrag. Hij kan een stap teruggaan in zijn ontwikkeling of kan boos en lastig gedrag vertonen. Wees hierbij niet te hard voor je kind, maar blij wel grenzen stellen. Juist die heeft hij hard nodig. Na de gebeurtenis kun je hem helpen verwerken door er af en toe over te praten, het na te laten spelen, erover te tekenen, etc.

Ga hierbij helemaal af op je kind; wil hij er niet over praten, dan is hij er blijkbaar nog niet aan toe. Dwing hem tot niets. Wanneer je kind geen prater is, kun je het sowieso beter in spelvorm laten doen. De eerste dagen is het waarschijnlijk nog te vers en te confronterend; wacht dan tot je kind eraan toe is. Probeer het de volgende dag, of een paar dagen later, opnieuw. Ik heb het er elke dag even kort over gehad met mijn zoontje en vandaag, precies een week later, hebben we het van begin tot eind nog een besproken. Blijkbaar was hij daar nu aan toe, want hij haakte niet af. Het kan best zijn dat de dromen nog eens terugkomen, maar voor nu zijn we een heel eind.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *