Bloggers, Marianne Versaevel

Lucht

Lucht

De rolstoel. Ik schreef al eerder over mijn haat-liefde verhouding met dat ding op wielen. Vorig jaar hebben we hem een aantal keer gebruikt, tot volle tevredenheid. En afgelopen winter stond hij in een hoekje op zolder. Ook tot volle tevredenheid. We hadden hem niet nodig, alleen maar een goed teken toch?

En toen werd het weer mooier weer. En bleken de jongens een studiedag te hebben de dag na Pinksteren. We besloten een dagje vrij te nemen om erop uit te kunnen gaan. Met de gedachte: dan is niet heel Nederland vrij en is het waarschijnlijk een stuk rustiger in pretpark of dierentuin.

Vorige week bespraken we met elkaar wat we zouden gaan doen. Het werd de dierentuin. Een dierentuin waar we nog niet eerder geweest waren. Nauwlettend hielden we de weersvoorspellingen in de gaten. Het leek zelfs aardig weer te worden.

Ik had al een aantal keer een blik op de rolstoel geworpen. Eigenlijk vond ik het ook wel weer ok dat hij tevoorschijn kwam. Want dat betekende wel dat we weer iets leuks zouden gaan doen met ons gezin. En dat was uiteraard een leuk vooruitzicht. Ik had al gezien dat de banden inmiddels leeg gelopen waren in de tijd dat hij werkeloos op zolder had gestaan. Maar goed, bandjes oppompen en we konden gaan, toch?

Maandagavond haalden we rolstoel naar beneden. Ja, die banden waren goed leeg en moesten opgepompt worden. Enthousiast haalden we de fietspomp naar binnen. We keken eens goed naar het ventiel. Pruts. Dat ging niet passen. Heeft zo’n rolstoel een autobandventiel! Wie bedenkt dat?

Manlief en ik keken elkaar aan. Ok, en nu? Ik had in het verleden een fiets met dat soort ventielen. Gelukkig had mijn vader zo’n compressortank waardoor ik wel gewoon thuis mijn banden kon oppompen. Ideaal was dat. Pfft, pfft, en dan waren ze vol. Later toen ik ging studeren was dat lastiger. Dus kocht ik een verloopstukje. Dan kon ik toch met een normale fietspomp mijn banden oppompen. Wel zo handig.

“Ik heb nog van die verloopstukjes” zei ik tegen manlief. Maar waar ook alweer? Ik heb al jaren een andere fiets, met ‘normale’ ventielen. We zochten in laatjes en in de gereedschapskist en vonden zowaar drie verloopventielen. Yes, dachten we al helemaal trots. Wie wat bewaart, heeft wat. Nu konden we toch de banden van de rolstoel oppompen.

Helaas, te vroeg gejuicht. De verloopstukjes pasten niet. Blijk je ook daar weer verschillende formaten en variaties in te hebben. Gevalletje jammer. En als je op dinsdagochtend vroeg weg wilt naar de dierentuin, dan doe je daar op maandagavond om 9 uur dus ook niet zoveel meer aan.

De volgende dag besloten we de rolstoel toch maar mee te nemen. Hij klapt makkelijk in en neemt niet zoveel ruimte in beslag. Dus hop, in de kofferbak. We hadden bedacht dat we anders even langs een tankstation zouden rijden. Daar heb je tenslotte ook van die apparaten waar je lucht in je autobanden kunt pompen. Dus waarom niet in de banden van een rolstoel?

En zo stonden we daar op dinsdagochtend samen voor de compressortank bij het tankstation. “Stel het aantal bar in” las manlief voor. Hij keek me vragend aan. “Ehhhh, geen idee,” zei ik. Tja, in de auto heb je een boekje waarin staat hoeveel bar lucht er in die autobanden moet. Maar in rolstoelbanden hoeft vast niet zoveel lucht. Ik las even mee op het apparaat. “NIET geschikt voor fietsen, karren etc” stond er te lezen. Mijn visuele brein nam het even over en ik zag voor me hoe we lucht in die banden zouden pompen en dat de banden dan uit elkaar zouden klappen. Ik hoorde mezelf al zeggen: Sorry gemeente, we hebben de banden laten ontploffen. Nee, dan zouden we nog verder van huis zijn. Dat risico namen we maar niet.


Rolstoel weer terug in de auto en naar de dierentuin. We gokten erop dat er ook rolstoelen in de dierentuin te leen waren. En als ze rolstoelen hadden, dan was er misschien ook wel een plek om banden op te pompen…. Dus na aankomst haalden we de rolstoel weer uit de auto en reden ermee naar de ingang. Manlief ging informeren terwijl wij fonteintjes stonden te bewonderen. Een tijdje later kwam hij hoofdschuddend weer naar buiten. Helaas, geen mogelijkheid om de banden op te pompen. We moesten maar een rolstoel van het park lenen.

Zo gezegd, zo gedaan. Zoonlief mopperde wat. Hij wilde zijn eigen rolstoel. Want daar kon hij ook zichzelf mee voortbewegen. Maar helaas, we konden het niet mooier maken dan het was. Dit was de rolstoel waar hij het mee moest doen vandaag.

Het was een leuke dag. We hebben heel veel dieren bewonderd en uiteraard moesten onze eigen aapjes ook klimmen en klauteren. Het was prima weer en we hebben het goed naar onze zin gehad. Zoonlief zat af en toe in de rolstoel en af en toe sjeesde hij er weer uit omdat hij ergens op wilde klimmen of hij iets zag waar hij snel naar toe moest. We kwamen op een gegeven moment een ander gezin tegen met eenzelfde soort kinderrolstoel, mèt lucht in de banden en even overwoog ik om aan die moeder te vragen hoe zij dat deden met oppompen van die wielen. Maar manlief zei: “We kijken gewoon in de handleiding.”

Ik ben niet de geduldigste en als er zoiets gebeurt, dan wil ik weten wat we kunnen doen ook. Dus de volgende dag zocht ik meteen de handleiding erbij. Niets. Er stond helemaal niets over die suffe ventielen. Wel dat op de band zou moeten staan hoeveel lucht er in die banden kan. Ik heb meteen gekeken natuurlijk, maar ik heb het nog niet zien staan… Er zat ook een zakje bij met reserveonderdelen en extra onderdelen. Ik hoopte op een verloopstukje dat geheel volgens service bijgeleverd was. Maar nee, ook niet. Blijkbaar denken ze dat iedereen een compressortank in zijn schuurtje heeft staan.

Er was eigenlijk maar één oplossing: we moesten zelf een verloopstuk aanschaffen dat wèl paste. Maar waar haal je dat eigenlijk? In het ziekenhuis waar we werken zit een thuiszorgwinkel. Met rolstoelen. Dus ik dacht: daar hebben ze vast wel zoiets. Maar helaas, geen verloopstukjes, want ze hebben geen rolstoelen met luchtbanden. De mevrouw in de winkel keek ook erg verbaasd: “Serieus?? Met autobandventielen? Wat vreemd dat ze die zo leveren!” Ja, dat vond ik nou ook eigenlijk.

Goed, de tweede optie was de fietsenwinkel. Daar had ik in het verleden tenslotte ook dat andere verloopstuk gehaald. En ja, daar hadden ze inderdaad verloopstukjes. Ik checkte nog even of ik niet weer die verkeerde had. Want die paste niet en daar hadden we er dus al 3 van. Dus nog zo één was nou niet echt nodig.

Thuis heb ik meteen geprobeerd of het paste. En warempel: het paste! Het verloopstukje draaide er netjes om heen en de fietspomp pompte lucht in de banden. Joepie!

En nu staat de rolstoel weer in de woonkamer. Want vrijdagavond is er nog een activiteit van school waarbij veel gelopen moet worden en dan hebben we graag de rolstoel achter de hand. Van het weekend kan hij dan weer terug naar de zolder. Tot we hem weer nodig hebben. Want het is fijn dat zo’n rolstoel op een dagje uit net dat spreekwoordelijke beetje lucht geeft. Maar dat kan alleen als hij zelf ook lucht kan krijgen natuurlijk 😉

 

Tagged , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *