Overig

Zo gaan die dingen, de mallemolen van het leven

De Mallemolen van het leven

Bij mij is het ook zo gegaan…”Als ik later groot ben, wil ik trouwen met de allerknapste man die er bestaat en mama worden.” Daarbij kwam, dat mijn moeder me altijd vertelde dat ik mezelf pas mocht ‘geven’ als ik de ware had gevonden. Maar hoe weet je wat de ware is? En als je die dan eindelijk hebt ontdekt en je krijgt een kindje, waar is de gebruiksaanwijzing?

Ik deed vrijwel altijd wat mijn vader van mij vroeg. Hard studeren, want ik was intelligent genoeg om alles te halen. Mavo? Geen sprake van!! Minimaal Havo en liefst VWO. Dus ik heb altijd heel hard geleerd want het kwam me bepaald niet aanwaaien. Maar daarnaast was ik heel vaak verliefd. Heel, heel vaak. En als degene waar ik verliefd op was dan ook verliefd was op mij en we kregen ‘verkering’, dan was ik ervan overtuigd dat dit echt die ‘ware’ moest zijn waar mijn moeder het altijd over had…

Gebroken harten
En zo ging het vanaf mijn 13de. Hard werken op school, vriendinnen, verliefdheden. Na 5 HAVO naar 5 VWO, enorm leuke tijd. Maar zodra ik een vriendje had veranderde ik als een blad aan de boom. Werd ik heel volgzaam. Wilde ik lief gevonden worden. Ging het weer uit. Omdat ik niet meer degene was waar degene verliefd op was geworden. Toen ging ik studeren. Veel gebroken harten, vooral omdat ik me vaak snel benauwd voelde als iemand volledig voor mij ging. En het weer uitmaakte, soms al na 3 weken.

Sneltreinvaart
Toen ik afgestudeerd was, had ik inmiddels een relatie van 2 jaar, die nog 5 jaar zou duren. We gingen bijna trouwen, alles was gepland. Tot ik mijn huidige ‘prins op het witte paard’ ontmoette, hij heette ook nog Richard! Het huwelijk onder veel protest van de omgeving afgeblazen en mijn hart gevolgd. Inmiddels was ik bijna 30 jaar en hij was 5 jaar ouder. Dus zette ik er tempo in want de klok tikte! In 2002 trouwden we en kregen we ons eerste kindje. Toen ze geboren was, was ik heel gelukkig maar ook een beetje radeloos. Want hoe ‘moest’ het allemaal? Het was het begin van een grote ontdekkingstocht. Het leven met een man die ik nog niet heel lang kende, een kindje en allerlei ontdekkingen over mezelf. Zoals mijn hoogsensitiviteit, oude patronen van vroeger die me niet echt hielpen in mijn leven. Een ontdekkingstocht die nooit is gestopt en waarin ik heel veel heb mogen leren en iedere dag opnieuw leer.

 Lang leve het kinderdagverblijf
O, wat een drama, je kindje voor het eerst laten wennen op het kinderdagverbijf…kunnen die dames dat wel? Ik werkte 4 dagen per week in dienstverband en Richard was 4 dagen aan de slag als zelfstandig projectmanager dus tja, een kinderdagverblijf was wel nodig. Als baby van 3 maanden ging Iris naar de groep ‘De Dolfijnen’. Zodra ik haar gebracht had, sjeesde ik naar mijn werk. En ’s avonds sjeesde ik naar huis om haar op tijd te halen. Dat hield ik een tijdje vol, maar al snel bleek dit voor mij niet de ideale manier van werken te zijn. Op mijn werk presteerde ik steeds slechter omdat ik moe was en mijn werk niet meer prio 1 was. Als ik om 18.30 uur aan kwam scheuren bij het kinderdagverblijf voelde ik me de slechtste moeder op aarde. Iris heeft er fijne herinneringen aan over gehouden. Gelukkig maar. Nadat ons tweede dochtertje geboren was, had ik gelukkig inmiddels ontslag gekregen en begon ik vanaf 2007 als zzp-er te werken. Vooral vanuit huis. Héérlijk!! Want als je hoogsensitief bent, zijn het ontbreken van kantoorprikkels en perikelen erg fijn.

Corina Blommendaal is getrouwd met Richard en moeder van twee dochters, Iris (15) en Jasmijn (12).

Tagged , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *