Bloggers, Marianne Bauwens

Wennen zal het nooit

Wennen zal het nooit

Het went nooit. De avond van tevoren jezelf druk zitten te maken. Allerlei scenario’s die langskomen in je hoofd. Zou het wel goed gaan? Wat nou als er complicaties optreden? Je best doen om je geen zorgen te maken, om dat nare stemmetje naar de achtergrond te dwingen. Een tasje met spulletjes klaarleggen.

Het went nooit. ’s Ochtends voor dag en dauw in de auto zitten. Favoriete knuffels mee. In een lege parkeergarage je auto vlakbij de ingang kunnen zetten. Je melden bij de afdeling. Vragen beantwoorden van de verpleegkundige bij de intake. Je kind, een baby nog, bezighouden, zich niet bewust van wat er gaat gebeuren. Of je peuter troosten omdat hij bang is voor wat komen gaat, zijn tranen laat lopen, terwijl jij ze dapper verbijt.

Het went nooit. De gang door naar de ok. Een raar pakje aandoen en daar grapjes over maken. De apparaten die klaarstaan op de ok. De geur van het narcosekapje. Je kind in je armen, dat tegenstribbelt, huilt, weerstand biedt en tenslotte slap wordt. Je kind dat je moet overdragen.

Het went nooit. Je baby aan toeters en bellen. Infusen, monitors, drains, piepjes en bliepjes. Je peuter overstuur, boos en in paniek vanwege de pijn. Je kind gedwongen tot dingen die hij niet wil, maar die moeten voor zijn bestwil. De neiging om hem onder je arm te nemen en heel hard weg te rennen. De neiging om de verpleegkundigen weg te trekken die over zijn grenzen heen gaan. De kracht om dit te onderdrukken.

In zes jaar tijd tien keer. Doorgewinterd. Maar het went nooit.

 

Met vriendelijke groet,

Marianne Bauwens

 

(kinder)coach Prikkelpracht | Nieuwegein
Begeleiding en ondersteuning van gezinnen met een kind met een chronische aandoening

T: o6 – 14 39 61 34
E: info@prikkelpracht.nl
I: www.prikkelpracht.nl
F: www.facebook.com/prikkelpracht

1 thought on “Wennen zal het nooit

  1. Heel herkenbaar. We zijn inmiddels 13 jaar verder na de laatste ziekenhuisopname van onze jongste dochter. Voor ons waren het meer dan 10 keer in twee jaar tijd.
    Nee, het went inderdaad nooit. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *