Bloggers, Jacqueline Schepers

Waar blijft de tijd?

Waar blijft de tijd?

 

Toen ik nog kind was, leek elk jaar een eeuwigheid te duren. Vooral als je op school zat. Naarmate ik ouder werd, gingen de jaren ineens sneller. Als docent op een school had ik vaak het gevoel dat ik op maandagavond naar bed ging en op vrijdagochtend opstond. Aan de ene kant heerlijk, want dan was je die werkweek ook snel weer kwijt, maar aan de andere kant heel cliché: Waar blijft de tijd? Het gaf me ook weinig tijd om tussendoor op adem te komen en bij te tanken. Ik moest eerder op dan de rest van het gezin, omdat ik al om 8 uur op mijn werk moest zijn. Toen de kinderen nog niet naar school gingen, moest ik ze voor die tijd ook nog naar mijn gastouder brengen aan de andere kant van de stad. Daarna snel door de bouwput van de A2-tunnel (ondertussen gelukkig zo goed als klaar!) naar mijn werk in Heerlen. Daar deed ik mijn werk op de automatische piloot, waarbij ik soms ook pauzes oversloeg om zaken geregeld te krijgen.

Na school reed ik zo snel mogelijk naar huis om de kinderen op te halen, want ik wilde ook moeder zijn die niets miste en er voor de kinderen was. Daarnaast wilde ik ook het huishouden op te pakken, ook al ben ik ’s werelds slechtste huisvrouw. Omdat ik er kwalitatief voor ze wilde zijn, moest ik wel steeds beetje bij beetje van mijn reserves inleveren. Als de kinderen eenmaal in bed lagen, begon deel 2 van de werkdag: voorbereiden en nakijken. Wel voor de TV, want ik wilde ook het journaal zien en ’s avonds mijn favoriete series. Zo snel als een jaar nu voor mij voorbij gaat, zo langzaam gaat het nu voor de kinderen zoals dat het vroeger voor mij ging. Een bizarre ervaring, terwijl ik me gejaagd voelde, leek een dag voor hen een eeuwigheid te duren. Ondertussen heb ik me noodgedwongen enigszins leren ontjagen en onthaasten. Het werkende leven waarbij ik mijn gezin en huishouden ook volledig erbij wilde doen, zorgde voor een totale crash van mijn systeem. Ik wilde alles te goed doen: en de beste moeder zijn die ze niets wilde onthouden, en een fulltime werkend leerkracht met ambities, en het huishouden ook zelf doen (dus zonder huishoudelijk hulp). Dat ging natuurlijk niet en naast mijzelf moesten de kinderen het op een gegeven moment ook ontgelden. Voor mij teken om eens goed in de spiegel te kijken.

Hoe langzaam de jaren voor de kinderen ook voorbij gaan, voor mij ging het allemaal zo snel. Die korte periode die we kindertijd noemen gaat alleen maar nog sneller als je als ouder gehaast voelt. Ik wil weten waar ze mee bezig zijn en wat ze bezig houdt. Ontspannen en genieten wilde ik samen met hun kunnen doen. Het viel me toen pas op dat de kinderen zich met dezelfde dingen bezighouden nu, als waar ik me op die leeftijd ook mee bezighield. Ze kijken naar dezelfde series als ik vroeger ook, zij het in een nieuw jasje: Maya de bij, Wickie de Viking, Heidi, Alvin and the Chipmunks en My Little Pony. Ik kan er nu in het weekend ontzettend van genieten als we tijdens het ontbijten samen naar deze series kijken. Samen rustig wakker worden, samen ontspannen, en de kinderen laten weten dat ik me interesseer in wat ze bezig houdt. De afgelopen twee jaren dat ik ziek ben geweest koester ik dan ook. Het is erg dubbel: het zijn de ergste jaren van je leven, waarin je vooral vecht om weer een beetje de oude te worden. Maar het zijn ook de mooiste jaren van je leven, want deze tijd met mijn kinderen – hoe zwaar ze ook waren – hebben ervoor gezorgd dat de band tussen mij en mijn kinderen een stuk hechter is dan ervoor. Ik kan ze nu meer kwaliteit bieden qua liefde en aandacht, omdat ik het bewuster geef. Ziek worden is dus een zegen gebleken. Dat zag ik twee jaar geleden nog niet zo, ik voelde me vooral een mislukking, omdat ik niet alle ballen in de lucht bleek te kunnen houden.

Ondertussen heb ik me erbij neer kunnen leggen en probeer ik het te accepteren. Het is zoals het is en terwijl ik nog te kampen heb met de nasleep, geniet ik van elk moment dat ik nu thuis voor ze kan zijn, zonder schuldgevoel. Terwijl ik dit schrijf ligt Hero ziek op de bank naar Nijntje te kijken. Voor hem een lange dag, voor mij is hij zo weer om. Zo maar eens naast hem gaan zitten en genieten van het feit dat hij mij nodig heeft en ik er voor hem kan zijn.

Tagged , , , , , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *