Moeders aan het woord!

Verbindende ouderschapscoaching in een notendop

Verbindende ouderschapscoaching in een notendop

Hallo! Mijn naam is Karen De Looze en ik ben de stuwende kracht achter de website en de coachingspraktijk “Opvoeden Vanuit Verbinding”. Op mijn website tracht ik, vooral via mijn blog, ouders te informeren over een aantal thema’s: hechtingsbevorderend en verbindend opvoeden, autonomieversterkend communiceren, stress- en emotieregulatie bij kinderen, traumaverwerking, enzovoort. Voor ik hiermee begon studeerde ik pedagogische wetenschappen en sociale en culturele antropologie. Nadenken over de link tussen de opvoeding van het jonge kind, de leefwereld van ouders en samenleving, en de uitwerking daarvan op de samenleving van morgen boeit me enorm. Na mijn studies behaalde ik een doctoraat in interdisciplinaire wetenschappen en volgde ik een coachingopleiding.

Toen ik in 2013 zelf mama werd stond ik versteld van hoe verschillend de adviezen die ik kreeg waren van hetgeen ik zelf had geleerd over de noodzakelijke bouwstenen voor de opvoeding van het jonge kind. Ook mijn intuïtie stond haaks op hetgeen me vaak werd geadviseerd. We willen allemaal ongeveer dezelfde dingen voor onze kinderen: dat ze gelukkig zijn, dat ze op hun eigen benen staan, dat ze goed bij zichzelf kunnen blijven en toch in verbinding staan met anderen; dat ze hun verantwoordelijkheden opnemen in de wereld. Ouders krijgen soms de indruk dat onderzoek naar de bouwstenen die hiervoor nodig zijn niet éénduidig is. Niets is minder waar. Onderzoek is bijzonder éénduidig over hetgeen kinderen nodig hebben om een volwaardig leven te hebben. Een ander paar mouwen zijn de vele belangen die de maatschappij heeft bij het mooi inpassen van kinderen in het economische radarwerk dat onze maatschappij zo beheerst. Veel van de adviezen aan ouders zijn in eerste instantie dan ook niet gericht op het welzijn van kinderen, maar op hoe ouders hun kind kunnen inpassen in de hectische samenleving van vandaag. Met alle gevolgen van dien. Natuurlijk willen alle ouders het beste voor hun kind. Ouders vandaag worden helaas maar al te vaak afgeleid van hun kerntaak – ja, ze krijgen niet zelden misinformatie. Van belonen en straffen zijn we bijvoorbeeld bijna gaan geloven dat ze noodzakelijk zijn om kinderen op te voeden. We ontmaskeren hen niet langer voor wat ze zijn: strategieën in de opvoeding, om kinderen door hoepels te laten springen, vaak sneller dan ze hier klaar voor zijn. Vele opvoedingsexperten zijn zich niet langer bewust dat de strategieën die ze aanraden eigenlijk niet om het kind gaan.

Ik ben geen perfecte mama. Ik heb talrijke fouten gemaakt. Ik heb het zelf ook moeilijk gehad om wat ik weet en ken in praktijk te brengen én om gepaste ondersteuning te vinden wanneer ik vragen had. Ik wil niet dat andere ouders zoveel moeite moeten doen om correcte informatie te verkrijgen. Ik wil wat ik leerde uit mijn “fouten” ook delen met andere ouders. In onze samenleving zetten we andere ouders er soms toe aan om vooral hetzelfde te doen als wijzelf (“laat je kind toch ook maar gewoon huilen”) – het is één mogelijke manier om om te gaan met een eventueel schuldgevoel. Dit is niet de weg die ik wil gaan. Door wat ik heb geleerd te delen hoop ik dat andere ouders andere keuzes kunnen maken.

Als mama ervoer ik dat ik vaak zeer sterk in mijn schoenen moest staan om op te komen voor mijn kind, en voor een gezonde hechtingsband met mijn kind. Heel veel van onze dagelijkse praktijken – niet in het minst in de medische sector – schaden eigenlijk het vertrouwen tussen ouder en kind. De ouder die hier niet mee wilt gaan krijgt het vaak zwaar te verduren. Toch is de kostprijs om wél tegen dat vertrouwen in te gaan vaak hoog. Die prijs betalen in onze samenleving vooral de ouders, want hen wordt de vinger gewezen wanneer het “fout” gaat. Ik merkte ook dat ik maar bij weinig mensen langs kon om vragen te stellen over hechtingsbevorderend ouderschap. De meeste tips en adviezen waren zeer voorwaardelijk, verklaarden het aloude straffen en belonen heilig en daar was ik zelf niet zo voorstander van. Het zou toch niet zo moeilijk mogen zijn om correcte informatie te krijgen over bijvoorbeeld onvoorwaardelijk ouderschap? Om bij iemand langs te kunnen gaan die vanuit deze hoek opvoedingsvragen met jou als ouder bekijkt? Geleidelijk aan groeide de droom in mij om informatie over hechtingsbevorderend ouderschap aan te bieden aan ouders. Ook wilde ik ouders die vragen hadden – of die om één of andere reden vast waren komen te zitten in relatie met hun kinderen – te begeleiden in hun zoektocht naar herstel van de verbinding of gewoon in hun wens naar meer verbinding met hun kind. Meestal betekent dit ook: meer verbinding met zichzelf.

 

Ouders komen naar mijn praktijk met tal van vragen. De diversiteit van de vragen vind ik één van de leukste facetten van mijn werk als ouderschapscoach. Soms zijn ouders gewoon nieuwsgierig naar deze vorm van opvoeden. Anderen hebben voor tal van “probleemsituaties” eerst de “standaard adviezen” gevolgd en hebben hun situatie thuis enkel achteruit zien gaan. Sommige ouders komen omdat een kind het moeilijk heeft met de geboorte van een broertje of zusje. Andere ouders komen omdat hun kind het moeilijk heeft op school of niet goed in zijn of haar vel zit. Of een kind is “plots veranderd”. Of mama / papa merken dat ze snel hun geduld verliezen en willen kijken waar dit voor hen om gaat. Soms vat één ouder de opvoeding bijvoorbeeld heel anders op dan de andere ouder (of de grootouders!). Ze willen dan graag weten hoe ze hiermee om kunnen gaan. Knap vond ik het toen ik op een dag een mama met haar dochtertje, zus en eigen mama in mijn praktijk ontving. Toen voelde ik echt dat de hele familie gewoon het beste wou voor de jongsten in de familie. Heerlijk om te ervaren! Waar ik ook echt van hou is te merken dat een gezinsleven helemaal kan veranderen na een paar sessies.

* Wanneer een familie open bloeit, ja daar word ik ook blij van!*

In mijn werk als coach ga ik er vooral vanuit dat ouders zélf de tools in handen hebben om de verbinding met hun kind te herstellen, te dragen, te verdiepen. Vandaar dat ik enkel met de ouders werk. Ik begeleid een proces bij ouders van dieper kijken naar zichzelf en naar hun kind. Heel vaak willen ouders een “snel antwoord” krijgen op een opvoedingsvraag: “Vertel mij nu die expert-regel die ik kan toepassen als mijn kind niet wil  gaan slapen!” Ik stel hen telkens teleur. Mijn werk begint bij ons afvragen waarom een kind bijvoorbeeld niet wilt slapen; wat er in zijn of haar leefwereld omgaat. Dit is verschillend voor elk kind. Eens die vraag beantwoord is kunnen we verder gaan met zoeken naar een gepaste oplossing die voorkomt dat een kind bepaalde angsten gaat verdringen of dat er slijtage komt op de relatie tussen ouder en kind. Ten slotte is de enige echte “tool” die je hebt om je kinderen op te voeden en om een pedagogische invloed uit te oefenen precies de kwaliteit van de relatie met je kinderen. Niet onbelangrijk dus om deze relatie te verzorgen en te eren.

Mijn werk gaat dus niet om het aanbieden van regeltjes, maar om een houding van nieuwsgierigheid te bevorderen naar onze kinderen, naar onszelf, naar wat er gebeurt in de relatie met onze kinderen en ook naar het wereldbeeld dat onze kinderen opbouwen op basis van al de vroege ervaringen die ze met zich meedragen. Dit op zich kan voor ouders een verrijkende ervaring zijn. Hoe meer ouders zich bewust zijn van hun eigen perspectief én van hetgeen zich in hun kind afspeelt, hoe creatiever ze zich kunnen bewegen doorheen de onvermijdelijke dagelijkse uitdagende situaties. Ouders lopen vaak vast omdat ze op een gegeven moment vast houden aan een bepaald perspectief. Dit helpen open breken is de basis van mijn werk. Ouders vinden dan vaak onder begeleiding zelf de weg naar de oplossing voor hun probleem die past bij hun gezin.

 

Dit is voor mij dan ook de basis voor een veilige en vertrouwde ontwikkeling: het kind voelt zich erkend en gezien. Niet enkel in zijn of haar gedrag maar om wie hij is. De ouder stapt mee in de relatie met volle authenticiteit en kwetsbaarheid. Hoewel de ouder duidelijk de leiding neemt, weet het kind ook dat de ouder rekening houdt met hem of haar. Heel veel van de “standaard” opvoedingspraktijken – zoals belonen, straffen, dreigen, enzovoort – tonen eigenlijk aan een kind dat we net niet in de leiding zijn. Precies dàt kan er voor zorgen dat een kind zich niet veilig voelt. Een kind zal dan gedrag gaan stellen dat de ouder uitdaagt omdat hij op zoek is naar die veilige haven waar hij zo naar verlangt.

Veiligheid en geborgenheid op alle niveaus, daar heeft een kind nood aan. Hij of zij zal dan vanzelf stappen zetten richting autonomie. Hen dan laten floreren is eigenlijk alles wat we als ouder horen te doen. Maar het aller aller belangrijkste is misschien: van je kinderen genieten (ja, dat kan wat werk zijn). Dat voelen ze diep vanbinnen (leve de spiegelneuronen!) en het geeft hen al die voedingsstoffen die ze nodig hebben om blij te zijn met zichzelf en met wie ze zijn.

 

Warme groet,

Karen
http://www.opvoedenvanuitverbinding.be/blijgehecht/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *