Bloggers, Mirte&Co

Onvoorwaardelijke liefde in het gezin

onvoorwaardelijke liefde

Door de week hebben we weinig tijd voor elkaar omdat Ingrid werkt en Mette en Lotta naar school gaan. Ik vind het niet erg om alleen thuis te zijn maar soms kan ik ineens overvallen worden door een gevoel van gemis. Op zo’n moment besef ik hoe waardevol ons gezin voor me is. Ingrid is niet alleen mijn partner maar ook de meemoeder van onze kinderen, mijn mantelzorger en mijn allerbeste maatje. Alles wat ze voor ons doet, lijkt vanzelfsprekend maar dat is het zeker niet.

Doordat ik jarenlang heb moeten vechten om te kunnen overleven, heb ik een zowel geestelijk als lichamelijk een chronische burn-out. Omdat alles wat ik doe, bergen energie kost, ben ik eigenlijk altijd moe. Ingrid heeft een fulltimebaan en werkt in wisseldiensten. Tijdens de ochtenddienst, heb ik de zorg over de kinderen. Iedere ochtend zet ik mijn wekker. Soms gebeurt het, dat niet ík, maar een ander deel van mijn binnenwereld de wekker hoort en vervolgens uitzet. Om ervoor te zorgen dat ik op tijd opsta, belt Ingrid me iedere ochtend vanuit haar werk op.

Rond 15.00 uur komt Ingrid thuis. Ze zorgt voor de boodschappen en voor het grootste deel van het huishouden. Wanneer de kinderen nog niet uit school zijn, haalt zij ze op. De enige vaste taak die ik heb, is koken. Meestal zorg ik daarna voor de afwas. Er zijn periodes waarin ik niet kan eten. Dit heeft te maken met gebeurtenissen uit het verleden. Doordat ik word getriggerd, kan ik geen eten meer zien of ruiken. Het maakt me zo misselijk dat ik er soms zelfs van moet overgeven. Het enige dat helpt, is weggaan uit de situatie en afleiding zoeken. Ingrid blijft bij Mette en Lotta aan tafel zitten, zorgt dat alles wordt opgeruimd en afgewassen.

Wanneer Ingrid middagdienst heeft, hoeft ze pas om 14.30 op haar werk daar te zijn. Voordat ze naar het werk gaat, staat zij op met de kinderen. Omdat ik heel slecht slaap en de nachten voor mij een ramp zijn, kan ik blijven liggen. Wanneer er afspraken gemaakt moeten worden met bijvoorbeeld de huisarts of een ouderavond op school, regelt Ingrid dit. Zij zorgt ervoor dat ze altijd, overal bij kan zijn.

Zaterdag en zondag zijn de enige dagen waarop we met z’n allen samen zijn. Ingrid haalt de wekelijkse boodschappen, zorgt voor het huishouden en doet de was. ’s avonds kijken we met z’n allen tv of doen we een spelletje.  Stilzitten voor de tv kijken lukt me niet.  Er zijn altijd delen die actief- zijn of willen zijn. Ik moet altijd iets te doen hebben met mijn handen. Tegenwoordig haak ik knuffels voor een goed doel. Eigenlijk gebeurt dit heel onbewust. De knuffels worden zonder patroon, uit de losse hand gemaakt. Soms ben ik oprecht verbaast over de creaties die gemaakt zijn.

Een tijd geleden leek het verleden één grote chaos. Ik wist niet eens meer, wanneer, wat gebeurd was. Ik wilde orde in de chaos scheppen maar omdat er zoveel zwarte gaten in mijn geheugen zaten, wist ik niet, waar te beginnen. Uit het niets werd er ineens heel veel geschilderd. Soms was ik met wel drie doeken tegelijk bezig. Het vreemde was dat ik eigenlijk niet wist, wat er geschilderd werd. Sommige doeken die ik na een tijd zag, herkende ik niet eens meer. Een jaar later waren alle doeken klaar. Ze werden op een bepaalde volgorde neergelegd. Een tijd later werd bij ieder doek een bijpassende tekst geschreven. Mijn hele levensloop was vastgelegd op ongeveer veertig doeken.

Om alle gebeurtenissen een plekje te geven, hebben we hiervan een fotoboek laten drukken. Het fotoboek is voor mij heel waardevol. Delen uit mijn binnenwereld hebben laten zien dat ze hebben samengewerkt om van de chaos, een compleet te verhaal te maken. Zonder Ingrid waren we nooit zover in ons proces gekomen. Zij is de eerste persoon in ons leven die alle binnenmensen accepteert, zoals we zijn. Zij geeft ons alle ruimte die we nodig hebben. Wat er ook gebeurt, iedereen is welkom bij haar. Ingrid heeft ons geleerd wat “onvoorwaardelijke liefde” is, in voor- en in tegenspoed…

Mirte&Co.

lhttp://ikbenwijzijn.nl/Mirte%26Co4.html

2 thoughts on “Onvoorwaardelijke liefde in het gezin

  1. Wat mooi geschreven. Het verhaal raakt me en is ook nog eens ontroerend en soms vertederend. Ik kan me soms wel en soms niet verplaatsen in het verhaal, omdat ik soms niet kan voelen wat jij allemaal mmemaakt in jouw eigen wereld. Het verhaal raakt me en raakt me diep. Ik vind het wel knap zoals jullie allemaal je plekje hebt gevonden, ondank dat jij buiten jezelf treedt. Je omschrijft dit verhaal zo goed dat je als lezer je goed kan inleven in jullie verhaal !!!! Ja, je weet iemand te raken als lezer. Goed geschreven en omschreven !!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *