Moeders aan het woord!

Moeders aan het woord: Maartje

Maartje voedt haar twee kinderen op zonder straffen en belonen. Best pittig vindt ze zelf, maar de moeite waard. Ze deelt haar ervaringen met deze manier van opvoeden, ‘en vooral hoe moeilijk dat soms is’, op www.eenmoederdiedeelt. Zeker de moeite waard om een kijkje te nemen of te volgen! Lees hieronder Maartje haar kijk op het moederschap.

Maartje

Moederschap en kwetsbaarheid

In de spiegel kijk ik naar mijn naakte lichaam. Het is blank en slank. De huid is op een aantal plekken wat slapper geworden de afgelopen jaren. Het lichaam heeft te lijden gehad. Waar ik vier jaar geleden vooral naar de schoonheid en kracht ervan kon kijken, zie ik nu vooral de vergankelijkheid en de kwetsbaarheid van mijn lijf. Met de komst van mijn kinderen bezie ik niet alleen mijn lijf anders, maar zoveel aspecten van mijn leven zijn in een ander licht komen te staan. Ineens leef ik niet meer voor mijzelf, maar voor die twee kleine wezentjes. Die wezentjes die ik alle leed zou willen besparen.

Zo had ik bedacht dat ik nog weleens een xtc-pil zou nemen op een leuk dansfeestje. Dat feestje gaat niet door, want ik durf niet meer. Of tijdens de zomervakantie, in de bergen in Zuid-Frankrijk, met mijn racefiets keihard naar beneden zoeven. Mijn record van 76 kilometer per uur proberen te verbeteren. Ik pas tegenwoordig. Als een dolle knijp ik in mijn remmen tijdens een daling.

Vorig jaar vonden ze afwijkende cellen bij mijn baarmoedermond. Voorheen bleef ik koelbloedig: ze zijn er toch op tijd bij? Nu vraag ik me af hoeveel mensen daadwerkelijk kanker krijgen en dwing ik mijzelf om niet te gaan googelen. Een berichtje sturen tijdens het autorijden. Ooit deed ik dat zonder blikken of blozen. Nu lukt het niet eens goed meer, omdat ik er zweethanden van krijg.

Als in mijn studententijd de gesprekken over de Tweede Wereldoorlog gingen en hoe je je in zo’n oorlog zou opstellen, dan was ik vrij stellig: ik zou in het verzet gaan. Oké, je weet natuurlijk nooit wat je daadwerkelijk doet, tot je in een dergelijke situatie belandt. Maar ook al moest ik het met de dood bekopen, ik zou niet heulen met de vijand. Dat dacht ik. Nu ineens weet ik het niet meer. Als voor de onderdrukker werken de enige manier is om mijn kinderen veiligheid te geven, zou ik het misschien wel doen. Waar is de held in mij gebleven?

Met de komst van de kinderen is de waaghals in mij kopje onder gegaan. De drang om te overleven is heel groot geworden en daarmee voel ik mij ineens uiterst kwetsbaar. Mijn dood betekent dat mijn kinderen geen moeder meer hebben. Ik hoop echt dat ze dat leed in hun jeugd niet mee hoeven maken. Ik denk dat het besef van fysieke kwetsbaarheid misschien wel de grootste innerlijke verandering is die het moederschap me heeft gegeven. Gelukkig is er goed mee te leven.

3 thoughts on “Moeders aan het woord: Maartje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *