Moeders aan het woord!

Moeders aan het woord: Barbara

Barbara Barendse dacht voor haar dertigste nog dat kinderen niets voor haar was. ‘Kinderen horen bij mensen met een ander soort leven’. Nooit had ze gedacht dat ze er ruim 10 jaar later drie zou hebben!! En daarnaast heeft ze een parttime baan én een blog, ‘Mama met een blog‘. Hoe bevalt het ‘huisje boompje beestje’ leven haar? En hoe ervaart Barbara het moederschap? Lees het hier!

Kinderen – niets voor mij

Kinderen?Barbara
Leuk.
Maar niet voor mij.
Nee, echt, niet iets voor mij.
Voor jou wel dan?

Hoe vaak je deze gesprekken voert als je richting de dertig gaat, een stabiele relatie hebt en veel lieve mensen om je heen hebt die een beetje gaan zitten of willen broeden. Zijn niet op één hand te tellen of twee, misschien wel drie handen. En iedereen heeft er een mening over of en wanneer je aan kinderen zou moeten beginnen.

Ach,dacht ik meestal, als het je gegeven is om een gezond kindje te krijgen, is het natuurlijk prachtig. Maar ja, weet je, ik denk dat je wel begrijpt welke kant ik op ga, wie garandeert je dat? Een gezond kind.

Rammelende eierstokken

Maar zo rond mijn dertigste begon ik mij toch af te vragen hoe het zou zijn, zo zonder kinderen. En als je eenmaal daaraan begint, begint het klokje zachtjes te tikken, de eierstokken langzaam te rammelen en een moederhart lichtjes te kloppen.
Dus daar begon ons avontuur!

Ik heb nu drie kinderen. Alle drie al eigen mensjes met eigen (sterke) karaktertjes en een paar heldere ogen die leergierig de wereld inkijken.

Saai? Nooit!
Voorspelbaar? Never!
Gestructureerd? I Wish!

Achtbaan van emoties

Nee, een gezinsleven is 1 grote achtbaan! Met 1, 2, of 3 kinderen is het alsof je instapt in je karretje en de rit kan beginnen. Soms een redelijk rustig ritje, maar dan ook echt heel soms.
Meestal denk je dat de rit niet spannender kan, maar dan is de volgende rit toch vaak weer een stukje interessanter.Barbara 2

Wat mij opvalt en wat niemand mij ooit met de juiste overredingskracht had kunnen vertellen is hoe confronterend het opvoeden is. Bijvoorbeeld van de week had ik een kort gesprekje met mijn dochter en het ging over het eeuwige discussiëren. Man, wat kan zij dit goed. Over alles, maar dan ook werkelijk alles, is er een punt wat betwist kan worden. Het zal wel bij de leeftijd horen.

Discussiëren met mijn kind

Glimlachend vertelde ik haar dat mensen in het algemeen, het vaak helemaal niet leuk vinden om met iemand te moeten praten die altijd gelijk wil hebben.
Verbaasd keek ze mij aan. Echt? Vroeg ze, waarom dan? Mensen in het algemeen willen gewoon gerespecteerd worden voor hun mening en deze niet altijd hoeven te verdedigen.
Gelijk geven is dan niet altijd leuk en mensen vinden het dan minder fijn om bij je in de buurt te zijn. Na dit te hebben uitgesproken, zag ik haar echt even denken. Dit was wel een deja vu momentje, want wat heb ik graag altijd gelijk. Had ik deze gesprekken niet ook met mijn moeder?

Goed, opvoeden is een uitdaging. Glimlach.
Maar wel een hele leuke!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *