Bloggers, Melanie Telman

Mindere dagen en kinderen laten groeien

Iedereen kent ze wel… de mindere dagen. Je voelt je moe en je kan net wat minder hebben dan anders. Maar je hebt toch echt nog je kind(eren) om je heen thuis. Dus zal je er wat op mogen verzinnen. Maar is dat altijd nodig? Moet je altijd wat verzinnen voor hen? Ik laat ze heel bewust soms zelf aanklooien. Kijken hoe het in hun hoofden gaat. Waar hun interesses liggen. En dat terwijl ik mega lui op de bank lig te hangen… want ik heb immers niet mijn allerbeste dag.

Ook benoem ik dat naar hen toe dat ik niet een al te beste dag heb, dat ik mij minder leuk voel en dat het niet aan hen ligt maar echt helemaal aan mij zelf. Want heel eerlijk… als ik een mindere dag heb en ik voel mij dus niet echt heel leuk kan ik ook naar de kinderen niet altijd even leuk reageren. Ik heb mij daar in het begin heel erg schuldig om gevoeld, want Caithlynn en Milano kunnen er gewoon weg niks aan doen. Ik benoem naar hen dat het niet zo leuk is hoe ik reageer maar dat ik er heel soms niks aan kan doen en dat het gewoon gebeurt. Dat het niet aan hen ligt. En ik zeg sorry naar hen met een kus en een knuffel.

Maar goed, om terug te komen naar het stukje ik onderuit lui op de bank en de kinderen hun gang laten gaan… Ik kan in zo een positie hen prima observeren alsof het niet mijn kinderen zijn. Dat kan ons soms enorm verder helpen. Want ik begrijp ze door de observatie weer wat beter. Ik kijk wat ze pakken en waar ze mee spelen, hoe ze doen en hoe ze reageren. Vaak pakt Milano een bal of een auto en hij is vrij stil en rustig aan het spelen. En Caithlynn pakt vaak een boek en tas en heeft verhalen tot en met. Maarrrrr sinds kort is de grote tafel met kleurpotloden toch wel hun favoriet. Lege vellen papier worden druk ingekleurd door hen. En ik hoor ze van alles vertellen over hoe dingen bij hun binnen komen en hoe hun het beleven. Zeer interessant!

En daar is nog wat bij gekomen… kleien. Uren kunnen ze daar zoet mee zijn. Ze maken de grootste creaties en pletten het weer of maken het tot een bal. Figuurtjes worden er uit gehaald, grote verhalen over hoe en wat het gaat komen er voorbij om vervolgens weer geplet te worden. En het volgende fantasie verhaal komt weer… Ik mag ze heel graag de dingen zelf uit laten vogelen… gewoon omdat ik denk dat de kinderen daar door zichzelf veel beter leren kennen. Wat vinden hun zelf nu eigenlijk echt leuk om te doen? En als ze eerst ja ergens op zeggen maar in hun hoofd is het nee… hoe gaat dat dan? Wat is er allemaal mogelijk? Hoe zit de wereld in elkaar en wat gebeurt er met hen zelf? En dit gebeurt niet alleen wanneer ik een mindere dag heb. Nee ook op de dagen dat ik mij goed voel. Wij sporen ze aan, doe maar zelf. Lukt het op manier 1 niet? Misschien kan je het nog eens proberen… Lukt dezelfde manier nog niet? Is er een andere manier misschien? Toe maar, probeer maar. En vaak krijgen wij al snel;  nee jij doen! te horen waarop wij bijna altijd zeggen; je mag het eerst nog eens zelf proberen, zou het kunnen helpen als je bijvoorbeeld het linksom doet in plaats van rechtsom? En als het ze dan zelf lukt… moet je hun gezichtjes zien! Zo heerlijk!

En wij zeggen dan ook altijd, wat heb je het goed zelf geprobeerd! En zo vaak! Wat goed van jou! En je hebt het helemaal zelf gedaan! Super lieverd! En als jij er zelf niet uit komt… praat er eens met andere ouders over. Want heel spontaan komen dan andere ideeën naar boven waar je eventueel over na kan denken en ook mee aan de slag kan. Want je zal merken dat het eigenlijk in elk huishouden met kinderen hetzelfde gaat in grote lijnen. Vele dingen zijn ‘kind eigen’ en als je iemand kent die de kinderen ouder heeft als jou kan er heerlijk mee sparren. Je krijgt vaak ongemerkt briljantje en verfrissende ideeën mee. Zo heb ik er laatst 1 mee gekregen over het doucen van Caithlynn wat steeds een strijd was. Of ze het eventueel zelf zou kunnen en willen doen grotendeels want ze is immers 4. En je kan haar altijd nog helpen. (en het enige wat ik dacht was waarom ben ik daar nou toch zelf niet op gekomen!!!) En dat is wat ik bedoel met een verfrissende gedachte van een ander. Want ja ik wil ook dat ze heerlijk zelfstandig worden en zijn! En dat mag ook. Dus ik laat nog meer controle de vrije loop. Wat is het toch prachtig mooi die kleine wezentjes 🙂 Maar wat is het soms verrekte pittig om ze groter te laten worden 😉

 

Hoe doen jullie dat? Ploeteren jullie altijd maar zelf door zonder er met iemand over te praten? En het zelf laten ontdekken… lukt jullie dat ook? En daarbij de zelfstandigheid van de kind(eren), laten jullie ze veel zelf doen om te kijken waar ze staan en wat ze kunnen? Maar ook het laten proberen om het uiteindelijk (bijna) zelf te kunnen?

 

Lieve groet,

 

Melanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *