Minder goede dagen/emoties en kinderen

Minder goede dagen/emoties en kinderen.

Als je iets minder fijn in je vel voelt zitten merken je kinderen dat gelijk en reageren ze er op.

Want jij als ouder doet anders en daar reageert je kind of kinderen op. En niet eens om het feit dat je minder fijn in je vel zit. Althans dat is mijn ervaring, maar puur omdat je anders reageert. En wat vond ik dat eng toen ik daar bewust van was! Maar ik was ook heel blij want nu kon ik er wat mee. Ik zag dat vooral Caithlynn er soms best moeite mee had. Ze leek wat terug te trekken en moeite te hebben met haar emoties te uiten.

Als ik een slechte dag had gehad (in het begin wist ik dat pas achteraf) ging ik ’s avonds voordat Caithlynn ging slapen praten met haar. Dat het niet zo gezellig was geweest. Dat het niet aan haar lag maar aan mama. En dat ik dat ook heel graag anders zou zien, ik er hard mee aan het werk was en dat ik ongeacht hoe ik ben en doe altijd van haar hou. En ik zei als afsluiter vaak, morgen zal alles anders zijn en gaf haar een kus en een knuffel met de woorden; ik hou van jou, mooierd. En vaak kreeg ik als antwoord; mama ben je morgen weer gezellig? Waar ik op antwoordde dat ik dat wel hoopte en dat ik net als haar goed zou slapen vannacht want dat zou vast helpen.

Wat mijn depressie tevens heeft gebracht naast heel veel zelfinzicht, dat ik mijn emoties best mag uiten naar mijn kinderen toe. Dat ook mijn kinderen er van leren dat elke emotie er mag zijn. Als je er maar over praat en het uitlegt. En in mijn geval dat het niet aan de kinderen ligt maar aan mij zelf. En dat ik soms boos word zonder dat zij er wat aan kunnen doen en dat ik dat niet had mogen doen en zijn. En dus ook als ouder naar je kind toe sorry mag zeggen. Ik vind dat een heel mooi gegeven. Want hoe ouder de kinderen worden, hoe meer ze hun voorbeeld/rolmodel na leven en Ronald en ik denken te merken dat ook de kinderen makkelijker oprecht sorry zeggen. Dat ze ook nadenken over wat ze doen en wat de gevolgen zijn/kunnen zijn. Op hun niveau natuurlijk, want Caithlynn en Milano zijn 3 en 2. Maar ze snappen heel erg veel al! Hoe klein dat ze zijn. 🙂

Nu ik wat verder, na ja heel wat verder in mijn herstel zit weet ik vaak al eerder dat ik een minder goede dag heb. Dan stel ik mij al snel de vraag; Wat houd mij gezond? Vaak heb ik dan een hele bubs wat ik (nu na enige tijd) kan opnoemen. Dan probeer ik te selecteren, wat kan ik nu realiseren? 9 van de 10 keer ben ik alleen met de kinderen en komt het vaak op neer dat ik ga wandelen of fietsen met hen. Naar buiten gaan helpt heel erg. En bewegen ook. De kinderen die kunnen lekker bewegen en hun gang gaan en ik kan mij ontspannen, gedachten even de vrije loop laten gaan en daarna verzetten. Richten op de kinderen wat ze leuk vinden. Soms gewoon keihard lachen samen of heerlijk ravotten. Maar mijn rode draad is sowieso ongeacht hoe of wat… dat mijn nachtrust belangrijk is, goed eten en drinken ook maar bewegen is ook heel belangrijk voor mij. En het grappige is dat mijn/onze kinderen mij daar heel erg bij helpen zonder dat ze het zelf door hebben 😉 Want ze zijn toch wel het meest gebaat bij rust, reinheid en regelmaat.

Hebben jullie ook wel eens minder goede dagen? En hoe gaan jullie daar mee om? Hebben jullie dan ook een truckendoos die jullie open kunnen gooien om jou op de been te houden?

 

Tot schrijfs! Lieve groet, Melanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *