Bloggers, Melanie Telman

Kinderen, we moeten leren loslaten

En dan gaat ons laatste kindje, Milano, naar de peuterspeelzaal. Hij is er veel geweest met Caithlynn weg brengen en ophalen. Destijds vermaakte hij zich er altijd heel erg en zei me soms dat hij niet met mij mee wilde omdat hij wilde blijven spelen. En ik had toen al wel zoiets van wat als jij straks heen mag en Caithlynn en ik zijn er niet bij? Hoe gaat het jou dan af?? En toen was daar het moment…

Ik weet dat ik een harde tante ben wat dat betreft. Want ik weet dat hij in goede handen is en hij toe is om van andere mensen nieuwe dingen te leren. Hij kwam best verlegen bij mij staan maar toen ik hem aanmoedigde ging hij spelen. Ik kon zelfs op een afstandje zitten. Tot hij door had dat ik weg zou gaan, toen ging hij huilen. Ik heb hem gezegd dat hij lekker mag spelen, veel plezier mag maken en dat ik hem straks op haal. En ze zeiden mij met ophalen dat het zo over was en dat hij goed heeft mee gedaan! Heerlijk om te horen!

De 2e keer was wat pittiger, hij wilde meteen al niet heen. Hield mij dan ook meteen stevig vast ( waar ik stiekem van geniet want zo vaak pakt hij mij niet zo straks vast) en begon ook meteen te huilen. Waarop ik hem bij mij nam en hem vertelde dat ik graag zou zien dat hij ook plezier heeft hier, dat het mag en dat het goed is. Dat ze hier ook voor hem kunnen zorgen en dat ik hem straks weer op haal. Om vervolgens hem bij de juf op schoot te zetten die ook flink wat kracht bij moest zetten om hem op schoot te houden. En ik liep meteen weg. Een andere juf kwam vlot achter mij aan en zei me dat ik altijd mocht bellen als ik mij er niet helemaal lekker bij voelde waarop ik vlot antwoordde dat ze mij wel kende en ik dat niet zo snel zou doen. Want als er echt wat is zullen ze mij wel bellen. Ik ben lekker gaan sporten en de ochtend was zo om. Toen ik hem ophaalde kreeg ik te horen dat het huilen heel vlot over was en dat hij heel goed heeft mee gedaan. Ik vind het heerlijk om te horen dat hij een goede natuurlijke reactie heeft maar dat hij ook door heeft dat hij het leuk mag hebben. De enige keer dat ik een traan heb weg gepinkt is toen hij de eerste keer naar mij toen kwam gerend en zei dat hij het leuk had gehad.

Ben ik dan te nuchter? Ik vind van niet, ik vind dat ik mijn kinderen makkelijk los laat. Ik geloof in hun kunnen en in wat Ronald en ik hen mee geef. Ik geloof in onze opvoeding. Ik vertrouw hen. En daarbij geloof ik ook in moeder natuur want zodra ze iets afwijzen doen ze dat niet voor niets 😉 Zweverig? Misschien wel een beetje, maar dat is voor een later blog 😉 Wel moet ik eerlijk zeggen dat Caithlynn tot haar 2e jaar alleen af en toe eens ergens gelogeerd heeft en verder altijd thuis was. En Milano tot zijn 2,5 jaar. Dus dat maakt het los laten ook wel wat makkelijker natuurlijk, want ze kunnen zichzelf al iets wat meer redden dan wanneer ze 2 of 3 maand zijn bijvoorbeeld.

 

Hoe ging dat bij jou/jullie? Konden jullie jou kind(eren) makkelijk los laten? En op welke leeftijd was de eerste keer? Heb jij of hebben jullie er ook moeite mee gehad? Bellen jullie vaak met de opvang om te horen hoe het met jullie kind(eren) gaat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *