Bloggers, Marianne Bauwens

Keuze bij 20 weken echo onder de loep

“Die ouders zijn zo egoïstisch!”
“Zo onnodig leiden !! Triestig heeeel triestig !! Zo een leidensweg !! “
“Deze lijdensweg is toch niet nodig en zelfs misdadig.”
“Ik hoop dat de ouders aangeklaagd worden voor mishandeling… hoe onmenselijk kan men zijn om je kindje dat aan te doen!”

Slechts een handgreep uit de reacties op een artikel op Facebook. Er waren veel, echt heel veel van dit soort reacties onder het artikel. Waar zou dit artikel over gaan, denk je misschien? Is er een kind vermist? Is er toch niet weer een ouder die zijn kind gedood heeft?


Nou, eigenlijk het tegenovergestelde. De schrijvers van deze reactie vinden het misdadig dat de ouders hun kind juist niét gedood hebben. Huh?

Het artikel gaat over een stel in Engeland dat bij de 20 weken echo te horen kreeg dat hun zoon een ernstige hartaandoening had. In de categorie van die van onze zoon. Ze hadden abortus overwogen, maar wilden hun zoon een kans geven. Begin oktober is hij geboren en het gaat niet goed met de kleine man. De enige optie die er nog is, is een harttransplantatie. En waar donorharten sowieso niet voor het oprapen liggen, is dat voor kleine kinderen nog minder het geval. In het artikel wordt dus aandacht gevraagd voor het doneren van organen. En dat roept blijkbaar nogal wat op.

“Toppunt van egoïsme van die ouders”
“Egoistische beulen”
“Onnodig lijden voor die baby. Jammer dat dit ongestraft kan.”
“Deze ouders verdienen het niet om een kind te hebben.”

Dat gaat over ons, wij hadden daar ook kunnen staan. Wij verdienen het blijkbaar niet om ouders te zijn. Meer dan 8 jaar geleden stonden wij ook voor die keuze. Keuze, wat nou keuze? Ook wij kozen voor het leven. En blijkbaar zijn wij dus egoïsten. Blijkbaar vindt de maatschappij dat ik iedereen tot last ben geweest door te kiezen voor het leven van mijn zoon. Ben ik het niet waard om moeder te zijn.

Alsof ik voor mijn lol mijn kind aan toeters en bellen heb zien liggen. Alsof ik me niet tijdens de zwangerschap serieus heb afgevraagd of ik hem dit wel kon aandoen. Alsof ik me niet tijdens ziekenhuisperiodes schuldig en rot heb gevoeld dat hij hierdoor heen moest. Dat hij pijn had, dat hij verdriet had. Maar daar mag ik natuurlijk niet over zeuren, want ik had een keuze en hij niet. Als wij tijdens die 20 weken echo hadden gezegd “stop maar” dan had hij dat allemaal niet hoeven doorstaan. Maar dan hadden we nu ook niet een vrolijke levenslustige 8 jarige rondlopen die heus  “gewoon” een bijdrage aan de maatschappij kan leveren. En natuurlijk besef ik dat hij al meer aan zorgkosten heeft gekost dan we ooit aan premie zullen betalen. Maar iemand kan ook gezond geboren worden, op zijn 25e met zijn volle verstand dronken worden en zichzelf vervolgens met zijn auto om een boom krullen waardoor hij levenslang verzorgd moet worden.

“Alles moet maar behandeld worden tegenwoordig”
“Tientallen jaren geleden werd dit gewoon niet behandeld”

Nee, dat klopt. Ook zo’n fijne dooddoener. Toen werden veel aandoeningen nog niet tijdens de zwangerschap ontdekt. En gingen veel kinderen na de bevalling dood aan een hartaandoening. Maar er zijn meer ziekten die tientallen jaren geleden niet behandeld konden worden. Gaan we nu ook stoppen met behandelen van die mensen? Hebben die ook geen recht meer om te leven omdat je er 50 jaar geleden aan dood ging? Zeggen we tegen oma ook: “Nee hoor oma, u kost teveel geld, u lijdt een mensonwaardig bestaan daar in dat verzorgingshuis, dus we stoppen ermee?” Wie zijn wij om voor een ander te beslissen dat hij een mensonwaardig bestaan leidt? Dat hij beter dood kan zijn?

Ik lees tegen beter weten in de reacties en ik voel gewoon dat het me lichamelijk wat doet. Ik voel mijn hartslag toenemen, ik voel dat ik boos word. Boos over zoveel onbegrip. Boos over zoveel onwetendheid. Maar vooral boos over de manier waarop dit zomaar geventileerd wordt. De manier waarop zomaar een oordeel geveld wordt over de beslissing van een ander. Een beslissing waar jij geen weet van hebt. Pas als je in de schoenen van deze ouders hebt gestaan, kun je weten hoe het voelt. En dan nog maakt iedereen daarin zijn eigen keuze. Want er zijn ook ouders die inderdaad gezegd hebben: dit gaan we niet doen. En dat is hun keuze geweest. Ik stond niet in hun schoenen en zij niet in de mijne.

Ik voel ook hoe die boosheid ervoor zorgt dat ik zou willen reageren op al die pijnlijke reacties. Dat ik al die mensen zou willen toeschreeuwen hoe het óók kan zijn. Dat ik die mensen wil laten zien dat je met die keuze ook ècht voor leven kan kiezen. Dat alle verhalen schrijnend zijn, maar niet allemaal slecht aflopen. En ik zie ook ouders die dat doen. Die de ouders uit het artikel vurig verdedigen. Ik zie tussen de nare en haatdragende reacties mensen die hun verhaal vertellen, die uitleggen dat het ook anders kan, dat je niet zomaar kunt en mag oordelen.

Want als ouders “kies” je niet voor een kind met een aandoening. Het enige waar je voor “kiest” (voor zover je het over keuze kunt hebben) is of je kind meteen laat overlijden of dat je het ‘een kans geeft’, wat voor sommigen blijkbaar misdadig is. Ik ben benieuwd hoe die mensen die nu zo heftig reageren zouden omgaan met als ze zelf ernstig ziek zouden worden. Hoe ze dan tegen een sprankje hoop aankijken. Hoe ze zich dan vast zouden houden aan percentages. Of ze dan zouden zeggen: “Wat? Maar 2% kans dat ik genees? Nee hoor dokter, laat me dan maar doodgaan!” Of dat ze denken: “2% kans, daar gaan we voor!”

Zij noemen ons misdadig. Ik denk niet dat die mensen beseffen hoe misdadig hún woorden zijn. Want hoe denken deze mensen dat hun woorden overkomen op kinderen die met deze aandoening geboren zijn? Kinderen die opgroeien en dus mensen tegenkomen die ronduit zeggen: “Jij had er beter niet kunnen zijn”. Opgroeien in een maatschappij die uitstraalt: “Jij had nooit geboren mogen worden”. Ik zou bijna zeggen dat als dit de houding van onze samenleving is, dat dat misschien nog meer pijn doet dan alle medische ingrepen die je als kind nodig hebt. Die hebben nog een positieve bedoeling, de maatschappij blijkbaar niet.

Maar ondanks mijn neiging, ga ik niet reageren. Niet onder dat bewuste artikel. Want ik weet dat het geen zin heeft. Het is een zwart-wit verhaal voor deze mensen die het niet snappen, het wordt een welles-nietes discussie, er is weinig nuance in te vinden. Die mensen die zulk vreselijk commentaar geven, die zijn echt niet onder de indruk van onze verhalen. Die veranderen niet van standpunt omdat wij vertellen dat het anders is. Hoe harder wij roepen dat het niét zo hoeft te zijn, hoe meer zij roeptoeteren dat het wèl zo is. Sommige mensen wíllen het ook niet begrijpen. En dat kan óók, maar dan hoef je nog steeds niet zo ongenuanceerd je oordeel rond te tetteren.

En eigenlijk word ik daar het meest verdrietig van. Een aantal jaar geleden was “Vijftig tinten grijs” een bestseller en een hype. En dat is wat ik vaak mis in dit soort discussies, met name op Facebook. Ik zou zo graag willen dat er meer grijstinten kwamen in onze samenleving. Grijstinten waarmee we nuance kunnen aanbrengen, waarmee we begrip kunnen opbrengen voor elkaars standpunten en elkaar kunnen vinden in plaats van elkaar veroordelen. Waarmee we elkaar kunnen steunen in plaats van elkaar af te branden.

Meestal ben ik voor meer groen, maar nu roep ik graag op tot meer grijs in onze maatschappij. Wie doet ermee?

 

Marianne Bauwens

(kinder)coach Prikkelpracht | Nieuwegein
http://www.prikkelpracht.nl

Tagged , , , , , , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *