Bloggers, Jacqueline Schepers

Het jachtseizoen is weer geopend

Het staat natuurlijk niet letterlijk zo in de krant dat het jachtseizoen geopend is. Er stond wel al paginagroot geadverteerd in het plaatselijke krantje: de Open Dagen van de middelbare scholen in de stad staan weer voor de deur. Als docent vond ik het altijd een vreselijk drukke periode, want naast de informatieavonden en de Open Dag, waren de andere avonden over het algemeen volgepland met ouderavonden. Na de drukke weken voor Kerst dus weer gelijk een serieuze start van het nieuwe kalenderjaar. Niks op adem komen…

De maanden tussen kerst en carnaval waren de maanden dat ik ’s avonds het minste thuis was. Het is een van de redenen dat ik het onderwijs vaarwel heb gezegd. Deels ook noodgedwongen, lesgeven gaat na mijn burn-out simpelweg niet meer. Ik krijg de prikkels niet meer verwerkt evenals de piekbelasting. Zoals mijn man het mooi omschreef:

‘Vroeger kon ze 20 tabbladen op “haar” computer open hebben zonder problemen; nu heeft ze er maximaal twee open en als er een derde opengaat, crasht het systeem.’

Dat crashen gebeurt regelmatig. Ik moet zuinig omgaan met mijn energie, als ik ’s morgens al teveel ‘weggeef’, dan heb ik daar de rest van de dag last van in de vorm van misselijkheid, hoofdpijn en duizeligheid.

Nu komen de Open Dagen vanuit een andere invalshoek weer op mijn pad: onze dochter zit in groep 6. Het leek ons een goed idee om eens rustig te beginnen met ons te oriënteren op het aanbod in de regio. Zelf is ze al 3 jaar bezig met naar welke middelbare school ze ‘mag’. Toen we voorstelden om afgelopen zaterdag eens met z’n drietjes te gaan kijken (Hero zou bij een vriendje gaan logeren), werd ze laaiend enthousiast! Nu zijn er in onze directe omgeving (lees: maximaal 10 minuutjes fietsen), 4 VO scholen te vinden. Twee bieden VWO, een biedt VHBO (nieuwe, moderne benaming van HAVO, vermoed ik) en een is de Vrije School. Buiten onze gemeente en behorende tot een andere stichting, maar wel binnen bereik met de fiets, is nog een HAVO-VWO school. Van die school zijn we naar de Open Dag gegaan. Nu heb ik als voordeel dat ik een onderwijsachtergrond heb en jarenlang actief ben geweest binnen het zorgteam en daardoor ook nog connecties heb binnen de GGZ. Ik weet dus waar ik naar moet zoeken, maar – nog belangrijker – ik ben op de hoogte van de ‘verkooppraatjes’. Want dat is wat vooral wordt verkocht op zo’n Open Dag: verkooppraatjes. Scholen willen zoveel mogelijk zieltjes winnen. Binnen een en dezelfde stichting maakt het officieel niet uit welke locatie er meer krijgt (omdat de docenten in dienst zijn van de stichting en naar behoefte leerkrachten verspreid om verschillende locaties kunnen worden ingezet), maar er heerst wel degelijk concurrentie.

De docenten vinden het toch echt wel belangrijk om meer aanmeldingen te krijgen dan de andere locatie. Ze halen dus alles uit de kast en zijn bereid om bij zorgleerlingen je de wereld te beloven, terwijl ze vaak niet eens weten of ze het kunnen waarmaken. Belangrijk is dus om als ouder eventuele beloftes zwart op wit te laten zetten met handtekening van alle betrokken partijen. Dan kunnen ze er op worden aangesproken als ze het niet waar kunnen maken. Relevant hierbij kan het SOP (School Ondersteunings Plan) zijn. Hierin staat voor vijf jaar aangegeven welke zorg de school kan bieden en welke middelen en/of faciliteiten ze in huis hebben. Het Samenwerkingsverband heeft dit ook in zijn bezit. Belangrijk is om te weten dat als de school in het SOP heeft opgenomen dat ze bepaalde zorg kunnen leveren, dat ze ook verplicht zijn zich hieraan te houden. Kunnen ze dat niet, dan kunnen ze ter verantwoording worden geroepen en zijn ze verplicht om actief mee te zoeken naar een oplossing, op hun kosten. Dat is in elk geval de theorie.

Anyway… Onze eerste Open Dag verliep niet volgens plan. Hero moest eerder opgehaald worden van  zijn logeerpartijtje dan wij hadden gehoopt en hij was zo overprikkeld na een slapeloze nacht, dat mijn man besloot met hem thuis te blijven. Ik ging dus alleen met Phileine naar de Open Dag. Voor mij een hele opgave, waarbij ik mijn energie goed moest bewaken. Ik was vooral verbaasd naar de hoeveelheid bekenden die ik er tegenkwam. Phileine vond het in eerste instantie spannend, wilde ook niet in haar eentje proeflessen volgen. ‘Volgend jaar’, zei ze. Prima. We hebben vooral rustig en ongedwongen rondgelopen en rondgekeken. Het was er druk, warm en bedrukt, maar Phileine leek er zin in te hebben. Bij mij liep het met straaltjes. De school leek als hoofd ‘verkooppraatje’ Gepersonaliseerd Leren te hebben, iets wat mijns inziens voor HB-kinderen een mooi experiment is. Het biedt ze eigen verantwoordelijkheid. Daarnaast houdt de school een 2-jarige brug-periode aan en geven ze geen cijfers tot aan de bovenbouw (enkel het predicaat ‘voldoende’ – of niet – en dan op welk niveau: HAVO of VWO).* Het klonk in elk geval veelbelovend. Belangrijkste onderdeel voor mij was een gesprek met de Specialist Begaafdheid van de school. Daar bleek het druk, er waren er meer die dat gesprek wenste. Ik kreeg flashbacks naar mijn lopende band werk bij de Dyslexie-tafel op de Open Dag van mijn oude school. Het gesprek kreeg ik en het was een prettig gesprek. Phileine, die mensen kan ‘scannen’ en ‘lezen’, gaf na afloop hetzelfde oordeel. Ze liet wel een bom vallen, de HB-specialist. Op basis van mijn informatie (o.a. twee cito-curves ‘ontstegen’), kreeg ik het advies om het overslaan van groep 7 bespreekbaar te maken met school en haar te laten doortoetsen. Nog 2,5 jaar PO zou voor Phileine misschien wel te lang zijn, om gemotiveerd te blijven. Poe…. Ik begreep het wel, maar is het verstandig? Groep 2 overslaan is iets anders dan groep 7. Had ze destijds maar groep 2 overgeslagen, maar ja… Dat station zijn we gepasseerd. Ideaal lijkt het me niet, maar dat is versnellen nooit. Ze heeft nu eindelijk vriendinnen en die raakt ze bij versnellen weer kwijt. Het opent in elk geval weer een nieuw hoofdstuk in onze ‘Avonturen in het PO’. Verder heeft de Open Dag geleid tot het weerzien van enkele oude kennissen van mij en kreeg ik weer een onderdompeling in het VO-wezen. Ik was na afloop doodop en wist weer waarom terugkeer in het onderwijs geen optie meer is. Saillant detail: sinds de Open Dag heeft Phileine weer opvallend vaak zeurende buikpijn.

 

*https://www.onderwijsvanmorgen.nl/7-dingen-die-je-moet-weten-over-gepersonaliseerd-leren/

 

Tagged , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu 1.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Veelal zit ik op kantoor en werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *