Bloggers, Mirte&Co

Integreren tot één persoonlijkheid

Twee weken geleden hadden we een gesprek met mijn psycholoog over persoonlijkheden/delen. Er zijn mensen die geloven dat delen volledig kunnen verdwijnen door te integreren. Zelf geloof ik niet dat dit mogelijk is. In onze binnenwereld zijn namelijk ook baby’s en peuters aanwezig. Met hen kun je niet of nauwelijks communiceren.  Hierdoor kan ik me niet voorstellen dat zij hun trauma’s kunnen verwerken.

Mijn psycholoog kent niemand met DIS, waarbij alle delen en de hoofdpersoonlijkheid zijn geïntegreerd tot één persoonlijkheid. Hij vertelde dat het mogelijk is dat delen overlijden. Ook zijn er delen die suïcide plegen. Op het moment dat hij dit vertelde, gebeurde er van alles in mij. De eerste reactie die ik in mijn hoofd hoorde was: “Zie je nu wel, het is echt waar. Ze is dood, ze is echt dood.”

Op 9 jarige leeftijd wilden we naar de hemel. In de hemel was alles mooi. Zieke mensen die in de hemel kwamen, waren ineens weer beter. Er was geen pijn en ook geen verdriet. Er woonden alleen maar lieve mensen. Zij deden niemand pijn want dat mocht daar niet.

Op een dag gingen we met de hele groep van het internaat naar de bioscoop. We waren allemaal op de fiets.. De leiding zei dat we goed moesten uitkijken zodat we niet onder een auto zouden komen. Het was alsof er een knop omging. Als je onder de auto komt en dood bent dan kom je namelijk in de hemel. We moesten een heel drukke straat oversteken Het stoplicht was groen en iedereen stak over. Het werd oranje en daarna rood. De auto’s begonnen met volle vaart te rijden. Ik bedacht me geen moment en stak over. Er volgde een harde klap en daarna niets meer.

Een hele tijd later, kwam ik langzaam bij bewustzijn en dacht dat ik in de hemel was. Toen ik mijn ogen opende, lag ik bij vreemde mensen op de bank. Zij zeiden dat ik niet in de hemel was. Ik was heel verdrietig en ook boos. Ik geloofde hen niet. Pas toen ik de leidster van het internaat zag, wist ik dat ik niet dood was. Ik leefde maar ik wist ook zeker dat er, iemand in mij, dood was.

Er volgde een periode van intens verdriet. Er was iemand van mijn binnenwereld gestorven. Dit voelde als een groot gemis. We waren niet meer compleet.  Haar was het wel gelukt om in de hemel te komen. Niemand begreep wat ik bedoelde, wanneer ik zei dat ik nog leefde maar ook dood was gegaan. Er was niemand die mij geloofde. Het werd afgedaan als fantasie. Voor mij was dit de harde realiteit.

Twee weken geleden, bijna 36 jaar later, kwam de bevestiging dat het wel degelijk kon. Met als gevolg, interne chaos en onrust. Allerlei gevoelens en emoties komen voorbij. Het voelt alsof er gerouwd mag worden. Het gemis en het verdriet is bij sommige delen heel intens. Sommigen zijn boos. Boos omdat zij niet geloofd werden. Bij anderen is er een gevoel van opluchting omdat er eindelijk iemand is, die hen wel serieus neemt.

Dat dit gebeurd was, heb ik altijd geweten. Het deed me niet veel. Het waren alleen maar gedachten, zonder gevoelens en emoties. Nu is het een herinnering. Een bewustwording. Ik was nog maar een kind. Een kind van 9 jaar dat toen al zo getraumatiseerd was, dat zij niet meer wilde leven.

Mirte&Co

Tagged , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu 1.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Veelal zit ik op kantoor en werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en facebookpagina.
View all posts by Marielle →

3 thoughts on “Integreren tot één persoonlijkheid

  1. Dag Mirte,
    Wat een goed artikel, ik denk ook wel eens over integreren ( beetje voorbarig, ik maar moet eerst nog ooit therapie vinden). Voor mij denk ik dat het mogelijk is, ook met zulke baby/ peuter delen. Ik vond het stukje over het kind dat je was dat naar de hemel wilde heel herkenbaar, dank je voor het delen! Je levend en dood voelen is ook herkenbaar.
    Met veel groetjes Jimmy

  2. Lieve Mirthe & Co,
    Wat mooi! Natuurlijk verdrietig maar bijzonder dat je nu mag rouwen en erkenning voelt. Dat bevestigd wordt wat jullie al wisten.

    En over kind en peuterstukken… die kunnen wel verwerkt worden. Ik heb zelf via lichaamsgerichte therapie mijn baby en peuter trauma’s kunnen herken en die delen van mijzelf kunnen integreren. Via de therapie kwamen die delen naar ‘boven’ en kon ik ermee praten. Of het altijd en voor iedereen mogelijk is?
    Nu heb ik niet DIS zoals jij, maar ik was ook wel soort van opgesplitst en dissocieerde heel veel.

    Dikke knuffel,
    Mariël

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *