Bloggers, Jacqueline Schepers

Een HSP-proof kinderfeestje

HSP-proof Kinderfeestje

Het is de afgelopen week een grote nieuwe TV-rage: de Luizenmoeder. De eerste aflevering had ik zelf gemist, maar nadat er op Facebook en DWDD wel erg veel over werd gesproken, besloot ik me te voegen bij de groep die via ‘Uitzending Gemist’ de aflevering terug had gekeken. Dat het een feest van herkenning is, hoef ik niet meer te schrijven. Dat blijkt uit het steeds groter aantal kijkers. Het is vaak zelfs tenenkrommend herkenbaar. Vooral de directeur maakte bij mij veel los, terugkijkend op mijn carrière als leerkracht. Er is vrijwel niets van gelogen, van de hele serie niet. Enkel wat overdreven….

In de eerste aflevering komt ‘HSP’ al gelijk aan bod. Juf Ank raakt door deze onbekende afkorting van haar à propos, wat moeder ertoe doet besluiten om het maar te laten voor wat het is. In de tweede aflevering wordt het maken van speelafspraakjes op de hak genomen en in de derde aflevering moet de heisa om een kinderfeestje en het traktatiebeleid eraan geloven. Het leuke aan een serie is dat je het allemaal als losstaande gebeurtenissen kunt benaderen. Vooral als er satire van gemaakt wordt, want dan is het nog enigszins te verwerken. Maar nu komt het bij mij op korte termijn allemaal samen: onze HSP bink Hero is over een maandje jarig en daar komt natuurlijk een feestje bij kijken. Iets waarbij we toch met een aantal factoren rekening moeten houden. Dat HSP is een persoonskenmerk en géén DSM-V stoornis is en dus zonder rugzakje komt – zoals juf Ank duidelijk maakte -, wil niet zeggen dat je niet met specifieke dingen rekening hoeft te houden.

Iedere ouder van jonge kinderen herkent vast wel het verschijnsel waarin je kind je vraagt ‘hoeveel nachtjes slapen nog?’. Bij ons begint dat eigenlijk al de dag na het feestje: ‘Hoeveel nachtjes slapen tot ik weer jarig ben?’. Omdat Hero begin maart jarig is, wil ik er over het  algemeen pas aan beginnen te denken als we de kerstvakantie achter de rug hebben en de volgende lokale festiviteiten zich opdringerig beginnen aan te kondigen: carnaval.

Enkele weken geleden besloot ik dat het moment daar was om eens met Hero een plan van aanpak te gaan maken. Het is immers zijn verjaardag en gezien het feit dat hij 8 wordt, leek het me dat hij wel mag meedenken. Eerste stap is natuurlijk vragen wie hij graag allemaal erbij wil hebben. Omdat hij is blijven zitten in groep 3, heb ik nog niet zo’n beeld van wie zijn vriendjes zijn. Hij praat wel over klasgenootjes, maar de namen verschillen van week tot week en wie nu tot de ‘in-crowd’ behoort, is ons eigenlijk nog steeds niet duidelijk. Zijn twee beste vriendjes stammen nog uit zijn tijd op een andere school. Hij ziet ze nog wekelijks bij de scouting of thuis over de vloer als ze komen spelen. Het verbaasde ons dan ook niets dat hij enkel die twee vriendjes erbij wil hebben. Zijn reactie was: ‘ik wil graag alleen hun uitnodigen, want anders wordt het te druk en daar houd ik niet van. Zij vinden het ook niet leuk als het te druk is, dus dan zijn we alle drie blij. En zij zijn mijn echte vriendjes’. Het hebben van een zoon die zelfkennis heeft en goed is in zelfreflectie heeft zo zijn voordelen, het scheelt in elk geval een boel discussies en gemanipuleer van ons uit. Dus wij als ouders staan helemaal achter zijn keuze en het scheelt weer qua prikkels. We hebben ooit één keer een heleboel jongetjes over de vloer gehad en besloten het daarna bij die ene keer te laten blijven. Van dat gestuiter werd niemand bij ons in huis blij: we zijn allemaal hoogsensitief. Voortaan de feestjes uitbesteden leek ons een prima plan. De volgende stap is de ouders benaderen via een apart WhatsApp-groepje, zodat de gewenste datum kan worden gereserveerd. Dan volgt stap drie: wat zullen we gaan doen? Hero is 6 weken te vroeg geboren, op de dag af met 34 weken. Ik had me ingesteld op een voorjaarskindje, maar hij kon niet wachten. Een karaktereigenschap waar hij nu soms nog mee overhoop ligt. Het werd dus een winterkindje, met het daarbij grillige weer van begin maart. Hij zei graag naar buiten te wille voor zijn feestje: een speurtocht of fossielen zoeken. Terugkijkend naar vorige verjaardagen hebben we jaren gehad met 19 graden, waarbij de BBQ aangezet kon worden, maar een jaar later vrieskou en 10 cm sneeuw. Een buitenfeestje is iets wat enkel vlak van tevoren bekeken kan worden en bij slechte weeromstandigheden, hebben we dus een plan B nodig. Niet ideaal. Dat werd een middagje zoeken naar mogelijkheden voor een feestje, waarbij drie nieuwsgierige heren hun energie kwijt kunnen, ongeacht het weer en waarbij een minimum aantal deelnemers geen vereiste is.

De oplossing kwam van de jarige-in-spe zelf: een verkleed kinderfeestje annex speurtocht op Kasteel Hoensbroek leek hem wel wat. En ons eigenlijk ook wel, het voldoet aan alle eisen en stiekem vinden wij het als ouders ook best leuk. Stap 3 kunnen we dan dus ook afvinken. Dan resteren enkel nog de traktaties voor in de klas…. Volgens mij heeft deze school geen specifiek traktatiebeleid, gelukkig! Maar… me erin verdiepen lijkt me geen overbodige luxe. Ik heb nog vier weken om mijn creativiteit de vrije loop te laten gaan en dan hebben we weer even pauze tot de volgende jarige. Gelukkig pas in de zomer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *