Bloggers, Mirte&Co

Herinneren, soms is het zoeken…

Buiten is het al donker. Ik kijk om me heen en realiseer me dat ik in de auto zit. Ik kan me niet herinneren dat ik heb gereden. Er staan politieagenten bij mijn auto. Ze vragen wie ik ben en of ik gedronken heb. Zo kom ik over. Een agent legt uit dat verschillende buurtbewoners, naar het bureau hebben gebeld. Ze vonden het verdacht dat ik steeds dezelfde rondjes bleef rijden.  De agent wil mijn rijbewijs zien. Ik wil dat ze allemaal weg gaan en ben niet van plan, mijn rijbewijs af te geven. Ze laten me niet gaan omdat ze het onverantwoord vinden om mij, in deze toestand, te laten rijden. Ze zeggen dat ik als vermist ben opgegeven. Op Burgernet staat dat ik in een verwarde toestand mijn gezin heb verlaten. Ik begrijp er werkelijk niets van. Het laatste wat ik me kan herinneren, is dat ik samen met Mette en Lotta thuis was. Ingrid ging even op bezoek bij een vriendin. En nu zit ik hier in Utrecht, 200 km verder op. Ik moet uitstappen. Mijn auto wordt in beslag genomen. Een agent neemt me mee naar zijn auto waar ik moet plaatsnemen op de achterbank. Er worden allerlei vragen aan me gesteld, waar ik geen antwoord op kan geven. Op het politiebureau moet ik op een bankje in de hal gaan zitten en wachten totdat Ingrid mij komt ophalen. Daar zit ik dan, helemaal alleen en compleet in de war.

Het is inmiddels midden in de nacht. Na ongeveer twee en een half uur is Ingrid er. Ze heeft Mette en Lotta uit bed gehaald en meegenomen. Een vriendin is meegereden zodat zij mijn auto naar huis kan rijden. Op weg naar huis rijden Mette en Lotta met haar mee zodat ik even tijd heb om met Ingrid alleen te zijn. Ingrid zegt dat ze erg ongerust was. Ze was bang dat ik mezelf iets zou aan doen. Ik wil haar geruststellen maar ik kan het niet. De woorden ontbreken, letterlijk.

Een hele tijd later kwam ik erachter wat er die dag gebeurde. Ingrid en ik hadden een woordenwisseling vlak voordat ik naar Utrecht reed. Woordenwisselingen horen er nu eenmaal bij en daar is verder ook niets mis mee.  Alleen de reactie van mijn binnenwereld was veel heftiger dan normaal. Sommige delen uit mijn binnenwereld leven nog in de traumatijd. Zij zijn niet met de tijd meegegaan. In hun beleving is het nog steeds 1985. Wanneer ze getriggerd worden, ontstaat er heftige paniek.  Zij zijn bang dat de trauma’s uit het verleden, zich zullen herhalen. Zij beseffen niet dat die tijd heel ver achter ons ligt.

Een aantal delen van mijn binnenwereld konden het niet meer aan en besloten, uit het leven te stappen. Ze reden naar een kappelletje bij Utrecht waar we eerder waren geweest. Hier was een plek waar zij zich veilig voelden.  Het kappelletje was de ideale plek om afscheid te nemen van het leven. De gedachte dat zij dit van plan waren, maakte me ontzettend bang. Het was namelijk niet de eerste keer dat er een poging werd ondernomen. Ik moest er niet aan denken dat het een keer zou lukken en ik mijn gezin zou achterlaten. Dit wilde ik absoluut niet. Er moest een andere oplossing komen.

Het huis waarin wij wonen, heeft vier slaapkamers. Mette en Lotta hebben beide een eigen kamer en Ingrid en ik hebben de ouderslaapkamer. De vierde slaapkamer is de “Mirte&Co-kamer”. Samen met mijn thuisbegeleidster Nicolle, hebben we een veilige plek weten te creëren voor alle delen van mijn binnenwereld. De kamer ziet eruit als een ingerichte kinderkamer. De muren zijn roze geverfd en hebben een witte lambrisering. Overal waar je kijkt, staat of hangt wel iets van Hello Kitty omdat kindsdelen uit mijn binnenwereld hier helemaal weg zijn. Van een oud stapelbed en witte schroten hebben we een soort bedstee gemaakt.  De bedstee heeft twee ramen waar bloembakken met roze kunstplantjes een hangen. We hebben een speelkeuken gemaakt met een wasbak, kraan, gasfornuis, oven en zelfs een wasmachine. De keukenkastjes staan vol met potten, pannen, servies en bestek. In de kasten liggen knutselmaterialen, speelgoed en boeken voor zowel kinderen als volwassenen. Er staat een bureau met een laptop en een koffiezetapparaat. We hebben ook een speciaal plekje gemaakt waar we Sterre kunnen herdenken.

Sinds we de “Mirte&Co-kamer” hebben, is het gelukkig niet meer voorgekomen dat we op de vlucht zijn geslagen. Het is fijn om een veilige plek te hebben, waar iedereen zich terug kan trekken. Soms is de deur dicht en hangt er een bordje “niet storen” aan de deur. Ingrid, Mette en Lotta respecteren dit en zullen dan ook niet naar binnen komen. Als de deur openstaat, is iedereen welkom. Ingrid, Mette en Lotta zijn al vaker “op bezoek gekomen” om even te kletsen en samen iets te drinken. We zorgen er altijd voor, dat er ook voor hen, iets lekkers in de kast staat.

 

Mirte&Co

Tagged , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu 1.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Veelal zit ik op kantoor en werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en facebookpagina.
View all posts by Marielle →

2 thoughts on “Herinneren, soms is het zoeken…

  1. Op donderdag 22 maart 2018 om, 22:25 uur
    zijn we te zien in het programma
    “Dokters vs Internet” op NPO1
    [De herhaling is op vrijdag 23 maart, 16:20 uur]

    Mirte&Co

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *