Bloggers, Jacqueline Schepers

Gastblogger Jacqueline Scheper schuift aan

Laatst kwam er een oproep voorbij van ‘Relaxed Opvoeden’, waarin gezocht werd naar ouders die bereid waren om gastblogger te worden en over hoogbegaafdheid te schrijven. Het leek mij een leuke uitdaging, om aan de ene kant de achtbaanrit van het opvoeden van hoogbegaafde (en hoogsensitieve) kinderen te laten zien, maar aan de andere kant ook het alledaagse. Want ook zal zijn ze hoogbegaafd en hoogsensitief, ook deze schatjes hebben een mama en een papa nodig die ze wegwijs maakt in de ‘boze’, grote buitenwereld.

Wie ben ik? Ik ben Jacqueline, 37 jaar en ben al bijna 11 jaar getrouwd met een lieve man en samen hebben we twee hoogbegaafde mensjes: Phileine van 9 en Hero van 7 (de namen van de kinderen heb ik gefingeerd, in verband met privacy) en twee trouwe viervoeters: Lola de Toller en Gizmo de Welsh Springer Spaniel. Je zou kunnen zeggen dat we 4 kinderen hebben. We zijn een hecht gezin en wonen in het zuidelijkste puntje van het land, in het mooie Maastricht.

Naast mama, was ik tot voor kort ook docent Engels in het voortgezet onderwijs, remedial teacher voor moderne vreemde talen en specialist (hoog)begaafdheid. Dat laatste was ik al als ervaringsdeskundige, maar nu dus ook als professional. Als ervaringsdeskundige hoogbegaafde en hoogsensitieve volwassene, liep ik op de werkvloer op een gegeven moment tegen het feit aan dat de combinatie ‘achtbaanrit’ in de gezinssituatie (twee HB-kids in de categorie exceptioneel begaafd) en een full time baan als docent niet meer goed samen gingen. Vooral omdat ik als hoogbegaafde op de werkvloer tegen een bore-out aanliep. Dit resulteerde in een zware burn-out en een even zware depressie, waar ik nu al bijna twee jaar aan het proberen ben bovenop te komen. Kosten wat kost, wil ik voorkomen dat mijn kinderen op latere leeftijd tegen hetzelfde aan moeten lopen: onbegrip en gebrek aan uitdaging. Onze dochter liep met 7 jaar al tegen haar eerste depressie aan, wegens pesten en gebrek aan uitdaging op school. Onze zoon valt in de 2E categorie: twice exceptional, oftwel hoogbegaafd met een gouden randje (dyslexie? CVI? Het onderzoek loopt nog). Dat brengt nog meer onbegrip met zich mee. Om die reden hebben we de moeilijke beslissing genomen om ze naar een andere school te laten gaan. Dat heeft ze geen windeieren gelegd en de zaadjes voor goede ondersteuning zijn geplant, hoewel we er nog niet altijd zijn.

Voor mij werd al gauw duidelijk dat ik mijn leven zou gaan wijden aan het belang van ‘het hoogbegaafde kind’. Zo werk ik al tweeëneenhalf jaar als vrijwilliger en sinds kort ook als secretaris voor de Limburgse tak van HINT, belangenvereniging van en voor hoogbegaafden en onderdeel van de Koepel Hoogbegaafdheid. Niet alleen onze kinderen leven op binnen deze vereniging, maar ikzelf ook. Ook ik kom in contact met ontwikkelingsgelijken en het voelt als een warm bad. Je niet hoeven verklaren, maar meteen begrepen worden. Ook de angsten en zorgen waar je als ouder, maar ook als individu tegenaan loopt, worden besproken met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Het geeft moed en nieuwe hoop voor de toekomst; mijn eigen en die van de kinderen.

Hopelijk mag ik met behulp van een kijkje in onze wereld, met onze avonturen, jullie ook een hart onder de riem steken. En tegelijk ook wat vertellen over hoogbegaafdheid en hoogsensitiviteit, wat met een beetje geluk een olievlek werking zal hebben en kennis en begrip verder de wereld in zal sturen.

Groetjes,   Jacqueline
Gastblogger

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *