Bloggers, Jacqueline Schepers

Eenzaamheid en hoogbegaafdheid

Eenzaamheid en hoogbegaafdheid
Op 7 november j.l. werd er een artikel in de Telegraaf gepubliceerd in de sectie Vrouw over hoogbegaafdheid: ‘Gewoon niet doen, zo’n speeldag voor hoogbegaafde kinderen.’ Het werd gedeeld op sociaal media en kwam ook mij onder ogen. Het bracht veel los in mijn netwerk. Bij mij ook en in eerste instantie wilde ik ook geen reactie plaatsen. Uit ervaring weet ik dat reacties heel heftig kunnen worden van beide partijen uit. De een voelt zich wederom onbegrepen en betutteld, de ander heeft de wijsheid in pacht en is van mening dat alles gezegd en geroepen mag worden en doet dat dan ook. Uiteindelijk bereik je er niets mee, anders dan dat de situatie van kwaad tot erger groeit.

Wat opviel aan het opiniestuk is dat het duidelijk de mening is van iemand die niet thuis is in de materie. Hoogbegaafdheid treft 2,3% van de bevolking, waarvan 0,9% zelfs uitzonderlijk begaafd is. 97,7% van de bevolking is dus niet hoogbegaafd en kan zich enkel door inleving enigszins voorstellen hoe het is om zelf hoogbegaafd te zijn, ouder te zijn van hoogbegaafde kinderen, collega of werkgever van hoogbegaafde volwassenen. Als je het omzet naar feitelijk getallen, dan is dus 1 a 2 op de 100 mensen hoogbegaafd. Op een school, waar klassen tussen de 25 á 30 leerlingen bevatten, mag je dus in je handjes klappen als je in je eigen klas één ander hoogbegaafd kind tegenkomt. En dan nog maar hopen dat dat ene kind ook dezelfde interesses en van ‘jouw bloedgroep’ is. Om die reden is full-time hoogbegaafden onderwijs in het leven geroepen. Om niet alleen die kinderen op cognitief niveau passend onderwijs te kunnen bieden, maar ook om de eenzaamheid die deze kinderen vaak voelen tegen te gaan. Want die eenzaamheid die is er. Kinderen zijn al snel geneigd zich in gedrag aan te gaan passen aan hun omgeving, om vooral niet als die ‘uitzondering’, die ze als hoogbegaafd kind toch echt zijn, op school te worden gepest. Want ook al doen we ons voor als een tolerant land, Nederland is vooral het land waar iedereen maar gewoon moet doen, dan doe je al gek genoeg. Wat als uitzonderlijk zijn nu voor jou gewoon is? En je van je omgeving constant te horen krijgt dat je ‘raar’ bent? En je krijgt dat dagelijks te horen, verbaal of non-verbaal. Dan wordt je eenzaam. En ik heb binnen mijn kring van kennissen vaak genoeg te horen gekregen dat ze een kind van vijf (!) jaar hebben die zegt dat hij niet meer wil leven. Of een puber van 15 die al drie zelfmoord pogingen achter de rug heeft. Om nog maar te zwijgen van de leerling die  suma-cum-laude zijn eindexamen Gymnasium heeft gehaald, om na 4 maanden studie voor een trein te springen: te veel vragen, te weinig antwoorden en te weinig begrip voor de vragen waar hij mee rondliep.

En dan lees ik zo’n artikel van een van de 97,3% niet hoogbegaafden en denk ik, je slaat de plank zo volledig mis! Ik heb twee kinderen die hoogbegaafd zijn. Beiden zitten anders in elkaar. Gelukkig maar! Net zoals bij elk ander gezin verschillen ook bij ons de karakters van onze twee kids. Bij ons komen daar nog de persoonskenmerken van hoogbegaafden bij en hoogsensitiviteit op het spirituele niveau. Om over de overexcitabilities van Dabrowski* bij de een en extreme introversie bij de ander nog maar te zwijgen. Phileine heeft op 9-jarige leeftijd al mogen ervaren wat depressie is, veroorzaakt door eenzaamheid, pesten en gebrek aan passend onderwijs. Hero heeft op 7-jarige leeftijd al menig onderzoek achter de rug, zowel psychisch als medisch, om erachter te komen hoe hij denkt, zodat ook voor hem passend onderwijs gerealiseerd kan worden. Ook bij veel van de betrokken therapeuten veel onwetendheid en stigma. We zijn in het belang van de kinderen van school veranderd en hebben gekozen voor een school in de buurt die veel aandacht besteed aan hoogbegaafdheid (geen officiële profielschool, maar het beste wat er te vinden was). Onze dochter heeft nu vijf andere hoogbegaafde klasgenoten, waar ze veel mee optrekt en die haar accepteren zoals ze is. Onze zoon wordt erkend, maar nog niet helemaal begrepen. Hopelijk brengt het nog lopende onderzoek daar duidelijkheid in. Als ouder heb je je kinderen niet voor het kiezen en aan ons als ouder om te zorgen dat onze kinderen straks als autonome volwassenen, die goed in hun vel zitten, de grote boze wereld in kunnen. Ik weet nog goed hoe ik tijdens de zwangerschappen steeds de vraag kreeg of ik een jongen of een meisje wilde. Ons maakte het uiteraard niet uit. Ach ja, ’Als het maar gezond is,’ werd dan vaak gereageerd. ‘Nee,’ zei ik dan, ‘Als het maar gelukkig is’. Ik werd dan altijd raar aangekeken, maar wat is het waar gebleken! Beide kinderen zijn gezond, maar worstelen dagelijks op andere vlakken met het leven.

Het jammere is dat we die 2,3% nu net nodig hebben om straks de wereld problematiek aan te pakken. We hebben die out-of-the-box denkers nodig om onze planeet weer leefbaarder maken, om oplossingen te bedenken voor problemen waar men nu niet uitkomt. En dan te bedenken dat mensen met de minste kennis van zaken, maar die zich door hard ‘blaffen’ en achterkamertjespolitiek naar de top werken degen zijn die bepalen wat er gaat gebeuren. Veel hoogbegaafde volwassenen in mijn kennissenkring zijn op hun werk eruit gepest, omdat ze als bedreiging werden gezien. De uitzondering moet dan opboksen tegen de maat. Succes, zou ik zeggen.

Ik ben blij dat ik in de regio een groep gelijken heb gevonden, waar ik me thuis bij kan voelen. Waar onze kinderen ook kunnen en mogen zijn wie ze zijn, zonder oordeel, want iedereen zit in hetzelfde schuitje. Die maandelijkse spellenmiddagen van HINT Limburg** waar iedereen de slechtste voetballer mag zijn, zijn middagen waar onze kinderen echt naar uitkijken. Waar ook ik met nieuwe energie vandaan kom. Het biedt hoop, houvast en steun. Die speciale behandeling, waar de opinieschrijver van de Telegraaf op doelt, is enkel mensen houvast bieden, om te voorkomen dat de eenzaamheid en depressie nog vaker toeslaat bij deze kwetsbare groep kinderen dan dat al het geval is. En aangezien depressie volksziekte nummer 1 is, lijkt het me geen overbodige luxe.

*Er zijn vijf vormen van overexcitabilities: psychomotorisch (fysieke energieniveau), sensueel (zintuiglijke waarneming en beleving), intellectueel (activiteit van de geest), verbeelding (voorstellingsvermogen) en emotioneel (intensiteit van de emoties, hoog gevoeligheid). Deze hoge prikkelgevoeligheden zijn een deel van de persoon, vanaf de geboorte zijn ze aanwezig.

**In elke regio wordt er wel voor hoogbegaafde kinderen en volwassenen bijeenkomsten gerealiseerd. Zo is er landelijk GelukkigHB voor kinderen; de regionale takken van HINT Nederland organiseren ook bijeenkomsten; voor volwassenen zijn er de landelijke HB-cafés van het IHBV, welke per locatie rouleert.

 

*Heeft iemand ervaring met het gevoel  “die speciale zijn”? 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *