Bloggers, Melanie Telman

Depressieve mama, hoe het begon…

—-Depressieve mama—-

———–Deel  1————

 

Ik weet het nog goed, het was zondag avond laat dat Ronald weer kwam van zijn werk. Ik had hem en mijn ouders al een aantal keer gezegd dat het niet oké met mij ging. Een paar keer per week en soms wel een paar keer per dag zei ik het ze wel, een aantal weken lang. Ik kreeg dan vaak de vraag wat er dan niet goed ging en wat ze konden doen voor mij.
Elke keer antwoorde ik dat ik het niet wist, maar wel dat ik het miste om even bij te kunnen tanken. (Caithlynn was destijds net 2 en Milano ongeveer 4 maand)
Ik vond ook dat ik niet mocht zeuren en schaamde mij ook dat ik dat dacht want ik heb immers 2 zoals het toen leek (en nu nog steeds) gezonde en vrij makkelijke kinderen. Die wij ook nog eens erg vrij vlot hebben mogen krijgen.  Dus dat ik het soms pittig/heftig vond mocht niet, vond ik.
Wel gaf ik vaak te kennen dat ik het steeds lastiger vond om ’s ochtends uit bed te komen, maar dat zal wel liggen aan het niet bij kunnen tanken en de gebroken nachten, want Milano kreeg ’s nachts nog voeding. Door Ronald zijn baan als internationaal touringcar chauffeur was hij met regelmaat meerdere dagen en nachten van huis. Zo ook die week… zondag kwam hij terug. Ik probeerde hem zoals altijd te laten vertellen hoe zijn reis was geweest en wat hij mee had gemaakt, toen…

 

Toen daar het moment was dat ik finaal in elkaar zakte… het hoge woord kwam er al hortend en stotend met een fikse huilbui vanuit mijn tenen er uit. Ik kon niet meer, ik was op, het was op, ik zag het niet meer zitten.  Ik zag nog maar 1 uitweg; zelfmoord.

Ik dacht dat Caithlynn en Milano beter af waren zonder mij. Het bij wie dan ook het beter zouden hebben, in ieder geval alles was beter dan bij mij. Eerder die week op dinsdag, had ik alleen auto gereden ( ik kan het zo voor ogen zien weer ) ik kwam thuis en zei tegen Ronald dat ik voorlopig niet meer alleen in de auto moest zitten want ik vond de bomen veel te interessant. Ik speelde met de gedachte om mij zelf er tegen aan te parkeren in de hoop dat het in 1 keer afgelopen zou zijn.
Ik bedacht mij ook als het niet goed uit pakte ik enorm veel pijn zou hebben en ik in leven zou worden gehouden. Op dat moment heb ik een keus gemaakt, de keus om te blijven leven en te gaan vechten voor alles wat ik heb, mijn gezin. Toch is Ronald daarna, met als back-up van mijn ouders en mijn woord dat ik ‘geen rare dingen zou doen’, op een meerdaagse reis gegaan. En het ging redelijk tot hij die zondag avond thuis kwam. Ik moest het zeggen… hoe dan ook… met lood in de schoenen.

Ronald kwam met vragen; ligt het aan mij? Nee. Ligt het aan de kinderen? Nee. Is er wat voor gevallen met iets of iemand? Nee. Nee het ligt aan niemand, ik hou zielsveel van jou en van onze kinderen. Maar ik ben op. Het lukt mij niet meer, ik weet niet meer hoe. Maar ik zei hem ook dat ik  die afgelopen dinsdag een bewuste keuze heb gemaakt om te vechten voor mijzelf en ons als gezin. Daarom was ik terug naar huis gereden.

Zondag avond…  en nu? Wat was verstandig? Wat moesten we doen? Wat konden we doen? Alles was dicht zoals GGZ, Dimence, huisarts en noem maar op. Misschien moeten we dan toch de huisartsenpost bellen? Maar ja wat kunnen die? Toch ook niks?? We hebben toch maar gebeld want zo wilden wij de nacht ook niet in. Ik schaamde mij rot dat ik dit allemaal voelde en dacht.

Zo gezegd zo gedaan. Ik heb weer met lood in mijn schoenen en een hartslag van heb ik mij jou daar het hele verhaal gedaan. Vol schaamte, dat is wat ik voelde, enorm veel schaamte, want ik had alles toch voor elkaar?? Ik kreeg een mevrouw aan de lijn en daar ging ik… ik vertelde wat er aan de hand was, ik huilde als een klein kind met alles wat ik had, verontschuldigde mij en zei dat het ook opluchtte. Al die gemixte gevoelens, het was zo heftig. Maar ook dat ik te goed snapte dat er mensen zijn die hun eigen leven beëindigen.  Ze bleef rustig en zei dat het goed en knap was dat ik belde en dat het oké was. Ik hoorde haar ‘spoed’ dat er iets moest gebeuren,  in haar stem. Ze vroeg mij van alles. Ze zei me dat de desbetreffende arts op dat moment in gesprek was en mij zo snel mogelijk terug zou bellen.  En dat was vlot kon ik je vertellen… Ik kreeg opnieuw heel veel vragen. Ik slikte op dat moment al paroxetine 10 mg en af en toe een halve tablet oxazepam. Ik mocht voor de nacht wel een hele tablet slikken. Ze vroeg of het vertrouwd was dat ik die nacht thuis zou slapen, anders ging ze meteen een bed regelen voor mij. Ik keek Ronald aan en vroeg of hij het aan durfde om met mij de nacht door te brengen in deze toestand. Dat durfde hij uiteraard (hij is niet zo bang aangelegd gelukkig).  De afspraak die werd gemaakt was dat dit werd gedeeld met mijn huisarts en dat het naar het crisis team van Dimence ging die de volgende ochtend met mij zou contacten. Wat was ik zenuwachtig. Ik werd gebeld, weer het hele verhaal. De kinderen waren gewoon thuis maar ik had er geen oog meer voor. Ronald deed de zorg voor de kinderen gelukkig. En toen er een afspraak stond voor tegen de middag heb ik mijn ouders, schoonouders, mijn broers en hun vrouwen zelf gebeld met wat er speelde en wat voor afspraak er stond. En ik heb met mijn schoonouders overlegd dat hun het tegen mijn schoonzussen en zwager zouden vertellen. Ook heb ik zelfs nog geregeld dat Ronald de kinderen naar mijn ouders kon brengen. Want de kinderen moesten veilig zijn en het goed hebben, dat had ik toch nog steeds in mij. Al zag ik dat helemaal niet meer. Maar ik wilde ook niet dat de kinderen mij zo zouden zien en mee maken, daar schaamde ik mij voor. Want ik kon amper voor mij zelf zorgen en ook niet goed genoeg voor hen…. Dacht ik. (Al zijn ze al die tijd nooit wat te kort gekomen)

Het eerste wat ik deed na bijna mijn hele pakje sigaretten leeg gerookt te hebben, want eten deed ik haast al niet meer,  is al mijn papieren bij elkaar zoeken waar alles op stond qua levens verloop en heftige gebeurtenissen. Ik vond dat ik ze duidelijk moest maken dat het menens was. Dat ondanks dat ik mijzelf heel goed kon verwoorden het echt niet oké was. Dat het echt serieus mis was. Ik heb het ze meer malen gezegd dat ik heel goed mijzelf kon uitleggen maar dat ik op ben en weg uit de situatie moest want ik had de neiging mijn bloed eigen kinderen te slaan. En als ik ergens op tegen ben, als je mij ergens woest mee kan krijgen, is het slaan van kinderen. Dat is niet zoals ik ben. Ik smeekte zowat om een opnamen op de paaz afdeling. Open of niet, het interesseerde mij niet. Ik moest tot mij zelf komen en thuis kon ik dat op dat moment niet. Daarbij was ik een gevaar voor eigen kinderen.  We mochten even wachten na het gesprek met het crisis team waar ik dit alles had uitgelegd. Ik grapte tegen Ronald met mijn zoveelste sigaret, dat het wel lijkt of ik solliciteer om gek te worden/mogen zijn. Humor is wat ons op de been hield… gelukkig maar. We liepen terug en werden met een excuses voor het lange wachten (wisten wij veel hoe lang dat normaal duurt) weer naar binnen gehaald. Het had zo lang geduurd omdat ze aan het rond bellen waren geweest voor plek op een open afdeling want een gesloten afdeling zou niks voor mij zijn. Hardenberg was de eerste mogelijkheid, Ronald en ik keken elkaar van ohwww is het daar maar! Al zou het Rotterdam of waar dan ook in het land zijn geweest hij had mij er heen gebracht en ik had het geaccepteerd. Raar maar waar, ik was dankbaar, dankbaar dat ik werd gehoord en dat ik werd geholpen.  Ik hoopte de juiste gespecialiseerde zorg te krijgen om beter te worden. Want dit…. Dit wilde ik nooit weer!

 

    ——-volgende week deel 2——–

 

 

Warme groet,

Melanie

Tagged , , , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *