Bloggers, Melanie Telman

Depressieve mama, alles komt goed.

Depressieve mama, alles komt goed.

———-Deel 3———-

Depressieve mama, alles komt goed. Stukje bij beetje raapte ik mijzelf op en kreeg ik ons gezin weer op de rit. Steeds weer pakte ik een stukje huishouden terug (dat deed Ronald volledig naast zijn 40+ urige werk week). Ik was trots als mij steeds een beetje meer lukte. Ik was voorheen nooit trots op mijzelf geweest, dus ook dat was een reden om trots op te zijn. Ik kookte weer voor mijn kinderen en mijzelf en als Ronald thuis was deed hij dat nog vaak, maar het kwam ook wel eens voor, dat ik het af en toe deed.

Depressieve mama, alles komt goed. 

Ronald kreeg ook steeds wat meer rust terug. Het was slopend en frustrerend vooral. En mijn schaamte en schuld gevoel bleef aanhouden.  Vooral naar de kinderen toe, want die begrepen er helemaal niks van, Ronald kon zichzelf wel redden en die wist dat het niks persoonlijks naar hem toe was. Over het algemeen kwam ik de dagen door met de kinderen met een goed ritme. Ik had zo goed als alle tijden vast gelegd, wat te doen anders ging het mij echt niet lukken. Ik had mijn therapieën nog en die waren intens en vroegen erg veel van mijn energie. Ik dacht toen ik er mee begon; maar een uurtje in de week, dat is toch niks?! Nou daar heb ik mij dus enorm op verkeken want je bent zo bezig met je mindset  en je manier van doen te veranderen…. Dat kost echt bergen met energie. Ik was dan ook 3 tot 4 dagen na een therapie dag aan het herstellen en dan kon ik al weer. Het heeft mij denk ik een jaar geduurd voordat de therapie minder heftig werd en het dus minder energie kostte. De herstel tijd werd korter. En daar focuste ik mij heel erg op. Ik bleef kijken naar de veranderingen. Dat alle minder goede dingen en momenten steeds korter werden en de tijden dat ik mij oké voelde langer duurde. Alleen dat was al een winst op zich.

Ik kon de kinderen steeds weer beter verdragen.  Af en toe  kon ik weer met een lach naar ze kijken. En ik kreeg het voor elkaar om mijzelf naar buiten te sleuren, want dat is altijd mijn wens geweest dat als ik kinderen had lekker met ze naar buiten ging wandelen, fietsen, spelen en noem maar op. Dat was een tijdje niet gelukt wat maakte dat ik mij in en in slecht voelde. Ik heb zo ook een hele tijd gedacht dat elk moment de kinderen bij mij weg gehaald konden worden door de kinderbescherming. Dat ik de kinderen te kort deed aan alles. Dat ze van mijn zware depressie met suïcidale gedachten te veel mee zouden krijgen en het hen zou beschadigen. Ik heb er met mijn thuisbegeleidster, wat overigens een geweldig lieve en geduldige vrouw was, heel vaak over gehad. Maar zij kon mij zeggen dat dat echt niet zou gebeuren want ze had genoeg andere situaties gezien. Ze zag dat ik liefde had voor mijn kinderen en dat ik alles aan de kant zette voor hen, maar dat ik ook best soms aan mijzelf mocht denken want ook dat mochten ze leren.

Depressieve mama, alles komt goed. 

Het was een bijzondere, verwarrende maar vooral leerzame tijd op heel veel fronten. Uiteindelijk kon ik het zien als dat ik heb mogen resetten, wel op een heftige manier. Maar ik heb het nodig gehad om mijn prioriteiten bij te stellen, mijn eigen ik te vinden, mijn eigen leven te kunnen leiden, te zien wat ik nu echt belangrijk vind. Ik ben nu net een half jaar ongeveer met alle therapieën klaar, ik heb even een soort tot rust kunnen komen. Want als je denkt dat als je klaar bent met therapie dat je dan ook klaar bent met herstellen en alles er op heen dan heb je het goed mis. Want dan pas begint eigenlijk alle ellende. Het komt allemaal op jezelf aan. Je word niet meer begeleid en ondersteunt. Je hebt geen achterban meer om te vragen of je op de goede weg zit. Je hebt geen professionals meer waar je mee kan sparren die je zeggen dat je goed bezig bent of je op een andere manier laten kijken. Nee het komt allemaal op jezelf aan. Wel heb ik het geluk gehad dat ik mijn man had/heb die mij volledig steunde in alles en met mij mee keek en sparde waar nodig was. En dat kan ik nog steeds met hem en dat is fijn. Want ik sta er niet helemaal alleen voor daar door. Maar alle emoties die er daarna komen, ik werd en word nog steeds soms, er enorm door heen en weer geslingerd. En soms zie ik het niet helder allemaal zelf. Dan weet ik dat ik een paar stappen terug moet doen. Dat ik mij zelf tot halt moet roepen en bij mag stellen. En ook daar bij ben ik soms nog hulp nodig en die krijg ik dan van mijn beste vriendin of Ronald.

 

Ik heb leren accepteren dat mijn leven er ‘simpel’ uit ziet want meer kan ik niet verdragen voorlopig. Ik ben steeds in ontwikkeling en dat zal nog een tijd zo door blijven gaan. Ik zal steeds op ontdekking zijn en gaan wat mij lukt en wat mij minder goed lukt. Maar daar voor moet ik soms tegen en zelfs over mijn grenzen gaan. Wel weet ik ze steeds beter en kan ik steeds beter voor mij zelf zorgen wat dat betreft. Ik ben misschien wat harder geworden en zelfs wat egocentrisch maar dat maakt wel dat mijn leven voor mij leefbaarder is. Toch wil ik niet verbitterd zijn en probeer ook daar in weer anders te zijn. Maar op momenten dat het mij gaat lukken en wanneer ik er klaar voor ben. Door nog steeds te vallen en weer op te staan leer ik dat ik niet alles te gelijk kan doen en al helemaal niet moet willen… Zo kom ik er steeds vaker achter dat ik negatiever over kom dan dat ik dingen bedoel en dat terwijl ik ‘vroeger’ zo positief in het leven stond! Dit zijn van die dingen die ik bedoel… je komt gaande weg achter dingen die je graag anders ziet bij jou zelf dus elke keer pak ik iets aan. Want laten we eerlijk zijn… van onze kinderen accepteren wij het ook heel makkelijk dat ze ding voor ding leren en uitvoeren. Kinderen leren dingen en maken het hun eigen, zo ben ik destijds ook opnieuw begonnen. En de weg is nog lang. Zo werkte ik altijd 32 tot 40 uur per week. Nu lukt mij dat helaas niet en zit ik volledig thuis. Voor hoe lang?? Ik heb geen idee… want wie kan mij nou vertellen wanneer je hersteld bent? Wanneer alles weer goed is en je alles weer kan? Komt die tijd überhaupt nog wel dat alles weer goed is en ik alles kan? Of zal ik mogen accepteren dat dit het is en blijft? Voor nu is dit mijn maximale, ik kan net voor mijn gezin zorgen. Ik kan af en toe wat extra’s met mijn kinderen doen en dat is het voor nu. Maar ik zal mijn grenzen blijven onderzoeken om te kijken of er nog meer in zit. Want ik zou zo graag ‘normaal’ willen zijn zoals een ieder ander die wel van alles kan en dan te allen tijde nog leuk is voor zich zelf en voor zijn/haar gezin.

Depressieve mama, alles komt goed. 

Zo sta ik er ten opzichte van mijn kinderen onderhand ook heel anders in. Ik weet wat mij zelf gezond houdt waardoor ik voor mijn kinderen een leuke mama ben. Ik heb geaccepteerd en geleerd dat in ieder huishouden met kinderen echt niet alles vanzelf gaat en dat iedereen wel eens boos is en iedereen wel eens een minder leuke/fijne dag heeft. Niemand kan altijd maar pieken en op zijn/haar best zijn. Je hebt momenten nodig om op te laden zoals een goed gesprek met een vriendin of een avondje je hobby uitoefenen of lekker een stuk wandelen of juist flink sporten. Je mag momenten hebben om te ontladen en op te laden. En ook is het soms behoorlijk onderzoeken en  ontdekken hoe en wat omtrent opvoeden… dat op zich zelf is soms al flink pittig om dan nog maar niet te spreken als je iets extra’s hebt waar je ook nog eens mee mag leren omgaan. Maar ook dat vind zijn weg, mits je er voor open staat en er keihard aan werkt. Je mag tevreden zijn met hoe je bent en wat je hebt. Iedereen heeft op zijn tijd iets extra’s waar hij/zij mee mag leren omgaan.  Wat ik je graag wil mee geven met wat ik geleerd heb is om je diepste gevoelens, hoe rot jij ze zelf ook vind of hoe rot een ander ze ook vind klinken , altijd bespreekbaar te maken. Dat maakt dat je het uit je hoofd en hart hebt en samen naar een eventuele oplossing kan kijken. Maar soms mag het er ook gewoon zijn… accepteren en laten wezen. Of er kan gekeken worden of er specialistische hulp bij nodig is zodat je dingen kan begrijpen waarom je het zo ervaart. En kan het door een buitenstaander uit gediept worden. Maar kijk naar wat jou zou helpen en denk niet dat je raar, egocentrisch, alleen of weet ik wat bent. Als jij jou zo voelt dan is dat zo ongeacht wat een ander er ook van vind!! Alleen jij kan bepalen of er wat mee gedaan moet worden, maar neem vooral jouzelf serieus! Je bent een topper! Echt!!

 

Dank je wel dat jij naar mijn echte verhaal hebt willen kijken (luisteren gaat niet op in deze ).

Ik hoop hiermee een taboe te kunnen doorbreken. Mensen te kunnen helpen en te kunnen laten zien dat het niet makkelijk en vanzelf gaat. Ik hoop dat ik er mensen wat meer begrip mee kan laten opbrengen, dat ze het hierdoor wat beter zullen snappen al is elk depressie en elk persoon weer anders!! Niks lijkt op elkaar, als je bij jou zelf na gaat is elke dag anders, je beleefd elke dag met een ander gevoel en een andere kijk. Ook als er niks aan de hand is is het lastig jou gevoel uit te leggen, laat staan als je een depressie hebt en midden in een zwarte wolk zit. Want dat is het… Zwart en vol wolken, niks is helder, leuk, mooi, gezellig of wat voor positiefs dan ook. Ik heb veel in bed gelegen, maar een ander kan juist nooit in bed meer willen liggen. De 1 kan juist door de licht een depressie krijgen en een ander juist door donker.  En ga zo maar door. Het is voor een ieder weer anders. Mocht je iemand willen helpen of begrijpen probeer dan echt te kijken en echt te luisteren naar de ander, daar win je de helft al mee 😉

 

Lieve groet,

Melanie de Krosse-Telman

 

—–Enorm dank je wel voor het lezen, geduld en interesse!——-

Wil je meer lezen of heb je deel 1 & 2 gemist? Je vind ze hier;

http://relaxedopvoeden.nl/category/bloggers/melanie-telman/

Tagged , , , , , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *