Bloggers, Marianne Bauwens

De rolstoel, daar is hij dan.

De rolstoel, daar is hij dan.

Vóór 12 uur zouden ze komen. De buggy had ik al klaarstaan. Nog even snel een doekje erover. Die zouden ze meteen meenemen. Om 10 uur was de meneer er. Een krabbel op een papier, een keertje uitproberen en daar stond hij dan…. DE ROLSTOEL….. Met dubbele gevoelens keek ik ernaar.

Ruim twee jaar geleden merkten we dat de normale buggy voor de kleintjes toch echt te groot werd voor oudste zoon die toen bijna 6 was. Een buggy gebruik je normaal gesproken tot een jaar of 3. Is niet bedoeld voor als je ruim over de 20 kilo weegt. En als oudste zoon zich er in propte, zag je de wielen lichtjes doorbuigen. Nee, in een peuterbuggy pàste hij gewoon echt niet meer. Maar hij zat er nog wel graag in, bij lange afstanden lopen had hij het gewoon nodig om even te kunnen bijtanken.

Via de gemeente deden we een aanvraag voor een grote buggy. Speciaal voor kinderen die de buggyleeftijd ontgroeid zijn en wel een vervoermiddel nodig hebben. De mevrouw die de aanvraag behandelde vroeg nog: “Is een rolstoel niet makkelijker?” Zeker omdat we nog twee kinderen in de buggyleeftijd hadden en je kunt in je eentje toch maar één buggy duwen. In een rolstoel kon hij ook zichzelf nog voortbewegen. Maar het standpunt van oudste zoon was helder: hij wilde pertinent géén rolstoel. Met een rolstoel was tè duidelijk dat er iets aan de hand was met hem, daarmee moest hij zijn hartaandoening onder ogen zien. We voelden aan dat dit een stap in het acceptatieproces was en volgden hem hierin. Hij wilde geen rolstoel, ok, dan werd het de buggy.

We waren blij met de buggy. Hij werd niet vaak gebruikt, gelukkig maar, maar naar pretparken of dierentuinen waren we blij dat hij mee was. Het was wel een beetje vreemd: loopt hij zonder problemen de avondvierdaagse, maar heeft hij wel een buggy voor lange afstanden. Dat voelde soms krom. Hoe leg je dat uit? Moet je het wel uitleggen? Mensen snappen het niet altijd en dat snap ik dan wel weer. Het gaat om een stukje energieverdeling. Hij kàn wel de hele dag in een pretpark rondstruinen, maar de kans is groot dat hij dan te moe is om te eten. Dat hij dan ’s nachts letterlijk ziek is van de energie die het hem gekost heeft. Of dat hij de hele dag op eigen kracht rondwandelt en dan eindelijk bij de speeltuin is en dan in de speeltuin op een bankje moet zitten om daar uit te rusten. De buggy was er om energie te sparen. Zodat hij energie kon overhouden voor de leuke dingen.

Op school gebruikten we hem heel af en toe. Met een schoolreisje. Of als ze wandelend naar een sportevenement gingen. Op een gegeven moment ben ik aan de klas gaan uitleggen waarom hij in die buggy zat. Om te voorkomen dat kinderen opmerkingen zouden maken. Wat niet raar is: want waarom zìtten grote jongens in een buggy? Maar hij begon zelf ook steeds meer te beseffen dat een buggy voor kleine kinderen is. Niet meer voor jongens van 7 (inmiddels 8). En toen hij in het ziekenhuis ook nog eens na een opname in een rolstoel mocht rijden, was hij verkocht. Dit was stoer. Hij was er meteen handig in en reed de gang heen en weer alsof hij nooit anders gedaan had. En hij was ook deze keer weer duidelijk: hij wilde geen buggy meer, hij wilde nu toch een rolstoel. En het liefst nu meteen natuurlijk.

Ik zette het traject bij de gemeente in gang. Degene die het dossier behandelde begreep wel waarom hij de overstap wilde maken. Als je 8 bent is een buggy ècht niet cool meer. Zij maakte alles in orde. Uiteraard ging het traject over verschillende schijven en duurde het allemaal een paar maanden. Er vond een passing plaats, hij mocht zijn favoriete kleur doorgeven. En toen werd ik twee weken geleden dan gebeld voor een afspraak voor de levering. Oudste zoon moest daar wel bij aanwezig zijn, dan kon hij nog even passen. In dat gesprek voelde ik me ook een beetje vreemd toen ik zei: “Woensdagmiddag? Nee, dat kan niet, dan is hij voetballen…” Waarop ik vervolgde tegen die man: “Dat klinkt misschien raar, dat jullie een rolstoel komen afleveren aan iemand en dat hij niet aanwezig is omdat hij moet voetballen….” De man vond het niet raar, hij zei alleen: “Fijn toch, dat dat kan!” en daar kon ik niet anders dan hem gelijk in geven.

En nu staat hij daar, midden in de kamer. De rolstoel. Zoon is er heel blij mee. Hij wil de stoel bij de tafel aan de kant, want ‘mama, ik heb mijn eigen stoel.’ De hele dag rijdt hij er in rond. Zelfs als we zijn kleine broer gaan halen bij het kinderdagverblijf wil hij dit gaan doen in de rolstoel. Ik ben heel blij dat we deze rolstoel in bruikleen krijgen van de gemeente. We gaan hem zeker gebruiken. En ik ben blij dat mijn zoon er blij mee is. Dat hij zelf de beslissing heeft genomen: ik wil geen buggy meer, doe maar een rolstoel.

Ik merk dat ik er dubbel in sta. Ik dacht dat ik de aandoening van mijn zoon een plekje had gegeven. Dat ik er goed mee om kon gaan. Dat ik rationeel tegen de zaken aan kon kijken. Zeker omdat we er in het dagelijks leven weinig van merken. En misschien is dàt het ook wel. Omdat we er zo weinig van merken, kunnen we voor een groot deel doen alsof alles normaal is. Alsof er niet veel aan de hand is. Maar soms is er gewoon weer even een trigger, een confrontatiemoment. Zelfs als het een plek heeft, zijn er altijd momenten die je weer even met je neus op de harde feiten drukken. En die dan weer even extra binnenkomen. Het acceptatieproces is nooit helemaal klaar.

Want nu staat daar die rolstoel. Als symbool van de confrontatie met de werkelijkheid. De werkelijkheid die zegt dat mijn zoon een ernstige hartaandoening heeft en daardoor toch tegen beperkingen aanloopt. Als symbool voor de angst die ik voel door het onbegrip dat we wellicht gaan krijgen, de angst die ik nu al voel om me te wapenen tegen blikken of opmerkingen van de buitenwereld (als hij vrolijk opspringt uit zijn rolstoel bijvoorbeeld). Maar hij staat er ook als symbool dat mijn zoon zèlf een stap in het acceptatieproces heeft gezet. HIJ heeft geaccepteerd dat hij soms een rolstoel nodig heeft. Nu ik nog….

Warme groet,
Marianne Bauwens

www.prikkelpracht.nl
06 – 14 39 61 34
info@prikkelpracht.nl

Tagged , , , , ,

About Marielle

Ik werk nu 1.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Veelal zit ik op kantoor en werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en facebookpagina.
View all posts by Marielle →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *