Bloggers, Melanie Telman

Bijten, nee hoor. Mijn kind doet dat niet!!

Bijten.

Nee hoor! Mijn kind doet dat niet!!!!

Nou, euhm… die van mij dus wel. En hij kan hard bijten ook! Ik ben blij dat hij zichzelf kan uiten hoor, echt. Alleen is dit niet de juiste manier vind ik. En we moeten hier nu echt iets mee. Eerst eens goed achterhalen waarom hij überhaupt bijt lijkt mij het beste. Samen met Ronald meer malen over gehad en we zijn er achter dat hij het doet als hij iets echt niet wil of juist iets heel erg leuk vind. Wat wij bij beide kinderen vanaf de geboorte doen is benoemen wat wij denken te zien aan emoties. Want wij weten nooit of dat de juiste emotie is natuurlijk…

Daarnaast laten wij merken dat alle emoties er mogen zijn, echt alle emoties. Ook als ze boos zijn op ons. Dat mag er ook zijn. Wij zeggen zelfs wel eens tegen elkaar dat we het goed hebben gedaan als ze een keer boos zijn geweest op ons want het kan niet altijd maar leuk en geweldig zijn.  Daarnaast proberen wij altijd te zeggen wat wij erg goed vinden wat ze doen en hoe ze het doen.

Maar even terug te komen op het bijten. Dat word nu toch echt wel een serieus issue. Ik heb er met meerdere mensen over gehad al. Want ja, is het iets aparts of kind eigen? Het blijkt dat het kind eigen is. Bijna elk kind heeft zo een fase en hoe lang zo een fase duurt… dat blijkt weer verschillend te zijn. Logisch ook want elk kind is weer anders. Maar waarom bijt een kind vaak? Ik was er al vrij snel over uit dat het frustratie is, want hij kan nog niet zo snel reageren en uit zijn woorden komen als wij volwassenen. Daarnaast is het voor kinderen vaak lastiger alles wat er gebeurt snel te verwerken.

En dat zijn denk ik de belangrijkste punten waar je wat mee kan en misschien moet als het lang aanhoud of zelfs uit de hand loopt. En dan komt de vraag; wat kan je er tegen doen?

Wij zijn er achter dat wij ongemerkt niet duidelijk genoeg waren voor Milano. Want tijdens het stoeien bijt hij omdat het zo leuk is en hij die emotie niet kan reguleren. Waarop wij dan vaak reageren met; wat is het leuk he? Maar bijten mag niet dus daar moet je mee stoppen. En vervolgens gaan we door. Maar op een moment als Milano iets heel duidelijk wil maken aan Caithlynn en hij al meerdere malen nee heeft gezegd en zelfs gegild/geschreeuwd dan gaat hij bijten uit onmacht, niet gehoord worden/voelen. En dan worden wij heel boos en reageren met een ferme stem dat bijten niet mag en dat hij daar voor even op de trap mag zitten (wel met de deur open).

Dus hij krijgt 2 verschillende signalen. En laten we eerlijk zijn, als wij volwassenen 2 verschillende signalen krijgen raken wij ook verward, hoe erg zal het dan wel niet voor hem zijn? Hij die al zo overloopt van emoties, niet altijd even goed kunnen reguleren er van en dan ook nog eens verschillende signalen krijgt! En daar gaan wij nu mee aan de slag… of hij nu bijt van boosheid, blijheid, frustratie of wat dan ook, wij zullen zeggen dat het niet mag en hem even ergens anders neer zetten. Bijvoorbeeld op de grond tegen een muur. Maar in ieder geval even iets minder dicht bij ons. Tevens zullen wij door gaan met wat wij aan het doen waren en even later hem er weer bij betrekken nadat wij er met hem er nog een keer over gehad te hebben.

Als er een gedrag is ontstaan die niet wenselijk is, wat doen jullie dan? Durven jullie dan ook te kijken en te observeren naar wat er precies gebeurt? En wat voor aandeel jij zelf er eventueel in hebt? Hoe hebben jullie dat met het bijtgedrag gedaan van jullie kind(eren)?

Ik zal jullie op de hoogte houden hoe het verder vergaat.

Ik hoop tot snel weer!

 

Lieve groet,

Melanie de Krosse – Telman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *