Vaders aan het woord!

Een speelafspraak, hoe regel je dat?

Een speelafspraak, hoe regel je dat?

Onze dochter heeft een speelafspraak. Tenminste, dat vertelt ze als ze huppelend de school uit komt. Op de vraag met wie geeft ze de naam van een klasgenootje, een jongetje. ‘Maar waar is hij dan?’, vragen we. ‘Kom, we gaan snel zoeken.’

Op het moment dat we hem vinden, staat het bewuste klasgenootje al met iemand anders af te spreken. Het gezicht van onze dochter betrekt. ‘Uhm, volgens ons ís er al een afspraak’, proberen we nog. De moeder in kwestie kijkt op. Ze is vast hartstikke vriendelijk, maar uit haar gezichtsuitdrukking blijkt dat niet. Ze lijkt geïrriteerd…

‘Nou’, spreekt ze haar zoontje toe. ‘Is dat waar? Heb je met hun allebei afgesproken? Dat doe ik niet, dat weet je. De vorige keer met twee kindjes erbij was het veel te druk. Kies maar. Wil je met hem afspreken? Of met haar?’

De moeder wijst om beurten naar onze dochter en het andere jongetje. De jongens kiezen elkaar. En dus niet onze dochter. Tranen. Argumenten over wie de eerste was, dat het niet eerlijk is, dat ze nu de héle middag alleen zal zijn, het komt allemaal voorbij. Van binnen vloeken we.

Wat is er nou gebeurd? Kinderen maken nou eenmaal dubbele afspraken. En bovendien: wat vanmorgen is afgesproken, kan vanmiddag wel eens helemaal niet meer gelden. Zo zijn kleuters. Maar zoals de moeder met de situatie omging, dáár gingen onze tenen krom van staan. Hoe kun je de beslissing nou bij een jongetje van vijf neerleggen, terwijl de twee andere hoofdrolspelers er gewoon bij staan? Dat is de één tegen de ander uitspelen.

Wij zouden ónze dochter gevraagd hebben met wie ze het eerste had afgesproken. Of nee, wij zouden geprobeerd hebben om een afspraak met z’n allen te regelen. Of de een vandaag, en de ander voor morgen ‘vastleggen’. We hadden de kinderen in ieder geval niet voor zo’n keuze gesteld, dat weten we zeker. Tegelijk konden we er op dat moment niets meer aan doen, want ieder woord zou weerkaatsen op onze kleutertjes, die bedremmeld op kniehoogte stonden te wachten. Het was zoals het was.

Maar hoe maak je nou eigenlijk een goede speelafspraak? En wat doe je als het allemaal anders blijkt te lopen? Ik vind het een van de lastigste dingen als ouder. Je kind huilend mee naar huis nemen omdat ze zich afgewezen voelt, is afschuwelijk. Zeker als je de anderen een paar honderd meter enthousiast naar het huis van een van de twee ziet rennen.

Vooropgesteld: ik weet het ook niet precies. Maar ik vind wel dat de ouders een sturende rol hebben, of noem het bemiddelend. Zij kunnen (moeten) zo’n gesprekje stroomlijnen en een oplossing bedenken die voor allemaal bevredigend is. Want zo nietszeggend en vrijblijvend een kleuter een afspraak kan maken, zo destructief is een gemíste afspraak.

Voordeel is wel dat we de middag vrij hadden met onze dochter. De hoogste tijd dus, om naar het dorp te gaan en ons te trakteren op een nieuw wrijf-T-shirt, en op cappuccino en jus d’orange in een koffietentje. Die afspraak staat wél, reken maar.

Ted Gijsel
http://meidenpapa.nl/

Een speelafspraak, hoe regel je dat?

Tagged , , , ,

About Marielle

Ik werk nu alweer 2.5 jaar bij Relaxed Opvoeden. Een super leuk en jong bedrijf die volledig in de groei zit naar zoveel meer en met fantastische leuke mensen samenwerkt. Ik werk voornamelijk op kantoor, werk de mailboxen bij, mail mensen aan , schrijf blogs, regel interviews en werk online op de website en Facebookpagina.
View all posts by Marielle →

1 thought on “Een speelafspraak, hoe regel je dat?

  1. Ik denk dat je het maken van speelafspraken vooral aan de kinderen zelf moet overlaten. Het zijn belangrijke sociale vaardigheden die ze hierdoor opdoen. En ja, daar hoort het ook bij soms afgewezen te worden. Dit is in de volwassen wereld toch ook zo? Voor de ouders ligt de taak om hier met je kinderen over te praten en om ze te leren hoe ze het beste om kunnen gaan met afwijzing en teleurstelling. Je kunt als ouder niet alle problemen oplossen voor je kind, als je dit wel doet missen ze op volwassen leeftijd belangrijke skills en dat is pas lastig! En ja, misschien had die moeder het niet zo tactisch aangepakt door het te bespreken met de kinderen erbij, maar van de andere kant was dit wel open en direct. Bedankt voor je blog en succes met deze fase van speelafspraakjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *